Swimfan



85 min. / USA

Indien u ‘m nog niet kent, wil ik hem bij deze snel even
aanraden: de website Rotten Tomatoes, die gevonden kan worden op
http://www.rottentomatoes.com. De site biedt een overzicht van de
Amerikaanse recensies van zowat elke min of meer recente film, en
wanneer ik een recensie ga schrijven, ga ik regelmatig eens kijken
wat de consensus over een bepaalde titel is, aan de andere kant van
de oceaan. Niet dat we die Yanks mogen vertrouwen, natuurlijk, maar
het is wel leuk om weten. Over ‘Swimfan’, een zoveelste ‘Fatal
Attraction’-imitatie waar we niet op zaten te wachten, zei één
recensent simpelweg: I hated this movie. Een zinnetje, briljant in
al z’n eenvoud, omdat het in vier woorden alles zegt, meer dan
honderd recensies tesamen ooit zouden kunnen. Ik sluit me dan ook
volmondig bij de vorige spreker aan, ik zou het nooit beter kunnen
zeggen: ik haatte deze film.

De plot dan maar? Vooruit dan. Ben (nobele onbekende Jesse
Bradford) is een middelbare scholier die enkele jaren geleden in de
problemen zat met drugs en kleine criminaliteit. Dankzij een
engelachtige vriendin, Amy (Shiri Appleby), en na een aantal
maanden in een jeugdgevangenis, heeft hij echter zijn leven
gebeterd, en op het moment dat we hem ontmoeten in de film, is hij
een zwemkampioen, heeft hij hopen walgelijk knappe en hippe
vrienden én zo’n gigantische auto die het gat in de ozonlaag
zienderogen vergroot, maar wél lekker rijdt. Laten we zeggen dat
heel die Ben het vanaf het begin al verbrod had bij mij, de gladde
slijmbal.

Al dat onvoorstelbaar ongeloofwaardig geluk komt op de helling te
staan wanneer Ben zich laat verleiden tot een one night stand met
de nieuwe babe op school, Madison (Erika Christensen). Voor hem is
het enkel een liefde van één nacht, waarover hij zich daarna
toepassend schuldig voelt tegenover Amy, maar voor haar is het
duidelijk menens.

Volgen daar alle voor de hand liggende situaties en plotwendingen,
die we al eerder zagen in ‘Fatal Attraction’, en zelfs de vroegere
rip-offs van die film, zoals ‘The Crush’ en ‘Malicious’. Madison
doet alles om de zwemcarrière van Ben te ondermijnen, bestookt hem
met telefoontjes en e-mails, en is er zelfs niet vies van om een
paar ouderen van dagen om zeep te helpen om haar vluchtige minnaar
terug te winnen. Het zal ongetwijfeld wel weer aan mij liggen, maar
ik begon me hoe langer hoe meer gekwetst te voelen dat niemand dat
ooit voor mij heeft gedaan.

Australisch regisseur John Polson neemt in ieder geval geen enkel
risico, en blijft zo dicht mogelijk bij het origineel – waar ‘Fatal
Attraction’ eindigde in een badkuip, eindigt deze film in een
zwembad, zo vernieuwend is ‘Swimfan’ nu eenmaal. Werkelijk elke
seconde van dit misbaksel hebt u al eerder gezien, in betere films,
tot op het punt dat je je gaat afvragen hoe dit onzalige project
ooit tot in de bioscoop is geraakt. Onder normale omstandigheden
was dit ding gewoon rechtstreeks naar het onderste schap van de
videotheek gevlogen.

Erika Christensen kent u waarschijnlijk nog als de aan drugs
verslaafde dochter van Michael Douglas in ‘Traffic’. Ik was onder de indruk van haar
prestatie in die film, hoe enkel haar gezichtsuitdrukkingen genoeg
waren om bepaalde, nochtans moeilijke scènes, over te brengen naar
het publiek. In ‘Swimfan’, daarentegen, krijgt ze de rol van femme
fatale, wat volgens de logica van dit soort film schijnbaar wil
zeggen dat ze veel te veel make-up op haar gezicht gekliederd
krijgt, en die rol gaat haar beduidend minder goed af. We weten dat
Madison niet deugt, aangezien elke keer we haar zien, een opvallend
onheilspellend muziekje door de twintig speakers van uw
plaatselijke cinema opstijgt. Voor het overige straalt Christensen
in deze film ongeveer evenveel (al dan niet seksuele) dreiging uit
als een kamerplant die al lang geen water meer heeft gehad.
Misschien hebben actrices van die leeftijd gewoon het soort van
begeleiding nodig dat een Steven Soderbergh wél kan geven, en een
John Polson niet?

‘Swimfan’ heeft ook te lijden onder een ondermaatse montage, die
toestaat dat eenvoudige interacties tussen personages worden
verknipt tot er nauwelijks nog logica inzit. Neem bijvoorbeeld een
scène laat in de film, wanneer een nieuw vriendje van Christensen
kwaad uit de auto stapt waarin ze zaten, en Christensen hem
achterna roept: “waarvoor is het nodig om iedere keer weg te cutten
naar een wijd shot, wanneer het moment duidelijk om de personages
en hun gevoelens gaat?” Nergens voor, maar dat soort van snelle
cuts horen schijnbaar een “hip” effect te hebben. En hip is wat
deze film boven alles wil zijn, méér dan logisch, spannend,
intelligent of origineel.

John Polson verdient ook een deel van de schuld, natuurlijk – niet
alleen slaagt hij er niet in om een degelijke acteerprestatie uit
te lokken van een actrice die er het talent voor heeft, maar hij
vindt het schijnbaar ook nodig om ons tijdens de laatste twintig
minuten de éne finale na de andere te geven. De personages
confronteren elkaar, er komt een oplossing voor de intrige, en je
denkt dat het afgelopen is, maar néé! Net zoals Glenn Close nog
eens rechtsprong uit de badkuip, heeft ook ‘Swimfan’ nog één extra
plotwending in petto. En dan halen ze die truc nog eens met je uit.
En dan nóg eens. Uiteindelijk wordt het eerder lachwekkend dan
intrigerend of spannend.

Tienerversies van verhalen voor volwassenen wérken niet, dat was na
‘Cruel Intentions’ toch al wel duidelijk geworden. Waarom ‘Swimfan’
ooit gemaakt is, is mij een raadsel. Maar het goeie nieuws is dat u
niet moet gaan kijken. U zou maar gek zijn.

http://www.swimfanmovie.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 5 =