The Center Of The World


Hier was ik dus echt nieuwsgierig naar: deze film werd
bestempeld als een neukfilm, zuivere porno en exploitatie. Wat de
exploitatie betreft hebben ze gelijk. Alleen dat gedeelte van die
neukfilm viel nogal tegen.

Wayne Wang, regisseur van zowel absolute voltreffers (‘Smoke’)
als gedrochten (‘Anywhere But Here’), springt op de alternatieve
kar. En hoe! Er hebben zich tijdens de laatste jaren immers twee
tendensen gemanifesteerd in het alternatieve filmcircuit: het
gebruik van schokkende seksuele beelden “om het publiek wakker te
schudden”, en het gebruik van digitale videocamera’s (zie ook
‘Festen’, ‘The Idiots’ enz…) om de film “zuiver te houden”.
Aanvankelijk zorgde dit nog voor provocerende, maar zinvolle cinema
(‘Festen’, bv), maar hoe langer hoe meer werd ook dit weer een
genre op zichzelf, een trucje om heel hip te lijken, en ondertussen
te vermijden ook effectief iets te moeten zeggen.

Richard Longman, gespeeld door Peter Sarsgaard, is een
succesvolle e-zakenman, die vanachter zijn computerscherm stinkend
rijk is geworden, maar in het echte leven maar moeilijk contact kan
leggen met mensen. Bij gebrek aan de mogelijkheid tot echte liefde,
neemt hij dan maar genoegen met the next best thing – seks, in de
vorm van bezoekjes aan de lokale stripclub, waar hij lapdances
krijgt van Florence (Molly Parker).

Richard biedt Florence tienduizend dollar aan om drie dagen met
hem door te brengen in een hotel in Las Vegas. Zij gaat akkoord,
maar dan wel op haar eigen voorwaarden: er wordt niet op de mond
gekust, zij bepaalt wanneer ze elkaar zien, en geen penetratie.

De twee eenzame zielen betrekken in de hoofdstad van de wansmaak
twee aangrenzende hotelkamers, en er begint een lang weekend waarin
duidelijk wordt dat liefde en seks maar moeilijk van elkaar los te
koppelen zijn. Liefde en seks… En waarheid en realiteit. Doorheen
de hele film zien we Molly Parker letterlijk en figuurlijk een act
opzetten voor Sarsgaard. Ze stript voor hem, doet iets zeer bizars
met een lolly, ze trekt hem af enz… Maar heeft het ook wel iets
te betekenen? Voor hem steeds meer, maar zij kan zich die emoties
niet permitteren en aan het einde van de film toont ze hem wat wél
echt is. In wezen is Parker hier evenzeer de zakenvrouw als
Sarsgaard de zakenman is. Maar zij kan haar zaakjes veel beter
regelen.

Ik geloof dat dat wel zo ongeveer de diepzinnigheden zijn die
Wayne Wang ons absoluut wilde melden. Niet dat ik direct op die
nogal deprimerende boodschap zat te wachten, maar het had eventueel
nog wel een goeie film kunnen opleveren, als Wang niet zo’n
hypocriete, en tenslotte ook eenvoudigweg saaie benadering had
gekozen.

‘The Center Of The World’ heeft de reputatie van neukfilm, maar
laat u niks wijsmaken: het enige naakt dat u hier te zien krijgt,
is vrouwelijk naakt en dat dan nog weinig functioneel of opwindend.
Parkers ondertussen al beroemde nummer met een lolly is louter
ontworpen om het publiek te choqueren, en draagt niets tot de film
bij. Als je dan echt een statement over de link tussen seks en
emotie wilt maken, dan moet je de lijn ook doortrekken: ofwel laat
je gewoon zien waar het over gaat, en dan moet je de moed hebben om
échte seks, inclusief mannelijk naakt te tonen, ofwel zoek je een
andere methode zonder seks. Zoals het hier is, lijken de
naaktscènes van Parker enkel ontworpen om punten te scoren. Moedig
willen lijken, het publiek een beetje willen schokken, maar toch
nog veilig aan de rand van morele aanvaardbaarheid blijven.

‘Last Tango In Paris’, waar deze film duidelijk veel van de
mosterd haalde, was wat dat betreft veel moediger, gooide alle
conventies overboord en toonde en deed wat tot dan toe geen enkele
andere film durfde. En, ook niet onbelangrijk, die film had ook wat
te vertellen, iets wat ik in ‘The Center Of The World’ nog wel durf
betwijfelen. Diepzinnigheid begint en eindigt niet bij de
hoeveelheid seksueel materiaal in een film, noch bij de intenties
van de makers, noch bij hun modieus gebruik van een digitale
camera. Diepzinnigheid hangt maar af van wat we mee naar huis nemen
achteraf.

En wat nemen we dan mee? In feite weinig meer dan “Pretty Woman
from hell” – het hoertje en de zakenman blijven niet samen, maar
brengen elkaar zware emotionele schade toe. De nogal opzichtige
symboliek van de film en de zwaar op hand liggende thema’s lijken
mij eerder een excuus om, onder het mom van alternativiteit, een
goedkoop exploitatiefilmpje in elkaar te boksen.

http://www.center-of-the-world.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × drie =