Memory

In Memory speelt Jessica Chastain een maatschappelijk werker annex alleenstaande moeder uit Brooklyn die kampt met een onverwerkt trauma en zich het liefst afzijdig van het leven houdt. De vrouw leed gedurende lange tijd ook aan een zware alcoholverslaving die ze echter te boven kwam, maar leeft mede ook daardoor nog steeds op gespannen voet met haar familie. Wanneer ze op een avond tegen haar zin wordt meegesleurd naar een schoolreünie, wordt ze na afloop tot aan haar flat achtervolgd door een verwarde, aan vroegtijdige dementie lijdende man (Peter Sarsgaard). Door deze ontmoeting wordt de deur naar haar moeilijke verleden weer wagenwijd opengezet.

Met deze ingetogen karakterstudie doet de maker van Después de Lucia en het zwaar overgewaardeerde Sundown ons nadenken over de keuzes die we in het leven maken, maar ook de offers die daar al dan niet mee gepaard gaan. Michel Franco observeert de hoofdpersonages evenwel zonder een oordeel te vellen en zit zijn acteurs vaak dicht op de huid met z’n camera. Het lijkt wel alsof hij hen geen enkele kans laat om zich ergens achter te verschuilen. Wat in de handen van een minder begenadigd regisseur makkelijk had kunnen vervallen tot een draak van een film wordt door Franco omgezet tot een zachtjes aangrijpend relaas over twee gebroken zielen die troost vinden bij elkaar.

Toch is Memory zeker niet vlekkeloos of vrij van schoonheidsfoutjes. Zo zijn niet alle omringende personages even goed ingevuld, en ook de narratieve structuur laat soms te wensen over. In de derde act dreigt de film zelfs wat te stroperig te worden, maar gelukkig wordt erger vermeden en eindigt de film niet als een totale afknapper. Memory is een film die enig geduld vergt en zich slechts langzaam ontvouwt, maar die ook zo de kans neemt om in alle stilte de zaken te laten openbloeien. De prent blinkt vooral uit in kleine scènes die veelzeggend zijn in hun eenvoud. Hierdoor wordt een helder beeld opgehangen van de groeiende genegenheid die tussen beide protagonisten ontstaat, wat waarheidsgetrouw en zonder franjes gebeurt – in tegenstelling tot veel soortgelijke melodrama’s waarin men zo dikwijls de behoefte voelt om alles wat we al te zien krijgen nog eens nadrukkelijk te onderstrepen.

Desalniettemin scheert Memory geen hoge toppen op het gebied van visuele composities of geluidsontwerp. Het is het prototype van een op klassieke leest geschoeide prent die staat of valt met de vertolkingen. Michel Franco, die Memory op locatie draaide in New York City, beschikt met A-listers Jessica Chastain en Peter Sarsgaard natuurlijk over twee acteurs van kaliber die alle ruimte krijgen om hun talent te laten zien, maar zich in deze sobere film vooral zeer kwetsbaar opstellen.