Captain Corelli’s Mandolin


Altijd jammer wanneer je een goede acteur ziet buigen voor de
verleidingen van grof geld via grote studioproducties. Nicolas
Cage, bijvoorbeeld, was en is een uitstekend acteur, getuige
daarvan zijn prestaties in pakweg ‘Birdy’, ‘Wild At Heart’ en
vooral ‘Leaving Las Vegas’. Eens hij zijn oscar op zak had, besloot
hij echter even een time-out te nemen van zijn verstand en talent
door zichzelf te verkwanselen aan rotslechte actiefilms à la ‘Con
Air’ en soapachtige melodrama’s zoals ‘The Family Man’ en deze
‘Captain Corelli’s Mandolin’.

Wanneer in 1943 het Griekse eilandje Keffalinia wordt bezet door
het Italiaanse leger, wordt kapitein Corelli (Cage dus)
ingekwartierd bij de plaatselijke dokter, John Hurt, en zijn
dochter, Penelope Cruz. Cruz’s verloofde, een onherkenbare
Christian Bale, is gaan vechten in Albanië en in zijn afwezigheid
wordt Cruz langzaam maar zeker verliefd op Corelli. We begrijpen
wel min of meer waarom: Corelli en zijn detachement soldaten zijn
immers geen echte militairen: ze hebben nog nooit een slagveld van
dichtbij gezien, hebben nog nooit een geweer afgevuurd op iets
anders dan een bordkartonnen doelwit. De Italianen in deze film
zijn Italianen volgens het boekje: bon-vivants die geen vlieg kwaad
zouden doen en enkel uit zijn op liefde, wijn, vrouwen en gezang.
Letterlijk; Corelli en zijn mannen zijn stuk voor stuk operazangers
die elkaar niet bij hun militaire rang aanspreken, maar bij hun
rangorde in het koor. Zo gaat dat dan blijkbaar.

Het soort van romantische oorlogsfilms waartoe ‘Captain
Corelli’s Mandolin’ gerekend kan worden, was zeer populair tot in
de vroege jaren zestig. Sindsdien is men er achter gekomen dat een
oorlog niet echt gezellig is en zijn de sensibiliteiten van de
gemiddelde oorlogsfilm veranderd naar iets grimmiger,
realistischer. Is er dan aan het begin van de 21ste eeuw nog plaats
voor een dergelijke ouderwetse film? Misschien wel, als het maar
wat beter gedaan was. ‘Captain Corelli’s Mandolin’ lijdt immers aan
een aantal terminale fouten.

We hebben hier te maken met een verhaal waarin Italianen en
Duitsers een Grieks eiland binnenvallen, maar waarin iedereen
Engels spreekt. Dat nog tot daaraantoe, daarvoor is het nu eenmaal
een Amerikaanse productie. Maar waarom voelt letterlijk elke acteur
zich dan geroepen om voor de gelegenheid zijn of haar eigen
variatie op de taal uit te vinden? Iedereen spreekt met een andere
tongval: Nicolas Cage schmiert als de neten met een Italiaans
accent waar je geen bal van gelooft: “bella bambina, two o’clocka!”
Mààk het nou even! Alsof je Roberto Begnini z’n (onverdiende) oscar
hoort accepteren. John Hurt laat zijn r-en rollen en doet iets heel
eigenaardig met zijn klinkers en tweeklanken, en Penelope Cruz…
Tja, die spreekt gewoon zo goed als ze kan, maar heeft zeer
dringend Engelse dictielessen nodig. Het soepje aan accenten dat je
hier gepresenteerd krijgt, is zo lelijk dat je oren er pijn van
gaan doen, en herinnert soms zelfs aan een aflevering van ”Allo,
‘Allo’.

John Madden, die eerder het fel overschatte ‘Shakespeare In
Love’ regisseerde, probeert opnieuw te scoren met een romantisch
verhaal, maar waar je in zijn vorige film tenminste nog een minimum
aan chemistry voelde knetteren tussen Joseph Fiennes en Gwyneth
Paltrow, is er hier weinig meer te zien dan twee onmogelijk mooie
mensen, in een onmogelijk mooi landschap, die relatief weinig
obstakels moeten overwinnen om elkaar op een onmogelijk
ongeloofwaardige manier in de armen te vallen. De liefdesrelatie
overtuigt geen moment, maar dat belet Madden niet om de stroop er
vingersdik bovenop te smeren: Nicolas Cage die een serenade brengt
op de mandoline waar iedereen bijstaat, je moet het zien om het te
geloven. Eigenlijk zou de verpakking van de video en dvd een
waarschuwing moeten bevatten: “is zo zoetzemerig dat
diabetespatiënten dit misschien niet overleven”.

Dan, na meer dan een uur plaatjesfilmerij (de locaties zijn wel
degelijk prachtig), komt er een heel klein beetje leven in het
verhaal door de actie van de oorlog naar het eiland te brengen. De
plotlijn die nu plots komt opdagen, over de Duitsers die de
Italianen al dan niet veilige doorgang naar huis kunnen verzekeren
om zich over te geven, zorgt zowaar voor een aantal interessante
scènes. Maar het leidt allemaal nergens toe, behalve dan een enorme
cheat op het einde. Het publiek wordt in de maling genomen met een
einde dat gewoon niet eerlijk is. Logica en emotionele oprechtheid
worden resoluut overboord gegooid om toch maar een geforceerd happy
end te kunnen geven. Deze film had gewoon niet blij mogen eindigen.
Zo simpel is het. Maar goed, dit is niet de eerste film die een
dergelijke paternalistische houding aanneemt tegenover z’n publiek
en het zal ook wel niet de laatste zijn.

Ooit zou ik eens een Amerikaanse productie willen zien die het
verschil kent tussen ontroerend, romantisch en melig. Oh, wat zou
ik dat graag eens zien.

http://www.captain-corellis-mandolin.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 20 =