40 Days And 40 Nights



91 min. / USA

Gaan kijken naar dit soort film is natuurlijk altijd
jezelf een beetje overgeven aan de dark side. Dit is het soort film
dat zich photoperfect binnen een premisse laat passen
(seksverslaafde belooft 40 dagen en nachten zonder orgasme door te
brengen), dat een aantrekkelijke jonge held in de hoofdrol heeft
(Josh Hartnett, posterboy van de maand), en dat vanaf het begin
niets méér belooft dan onderbroekenlol voor al wie in z’n hart nog
steeds een puber is. God help ons, we gaan op expeditie in de
Hollywoodfabriek, met de nadruk op fabriek – een wereld waarin we
niet mogen verwachten iets verrassends of nieuw te vinden. Waarin
om elke hoek een volkomen voorspelbare grap schuilt.

Josh Hartnett speelt Matt, een ontwerper van websites (in moderne
komedies zit iedereen ofwel in de reclame, ofwel in de
computerwereld, ook al opgemerkt?), die na een breuk met zijn
vriendin zichzelf verliest in betekenisloze seks met anonieme
partners. De bofkont. Matt raakt echter emotioneel, indien niet
seksueel uitgeput, en in overleg met zijn broer, een would-be
priester, besluit hij tijdens de vasten 40 dagen en nachten lang
geen seks meer te hebben. Of nog beter, geen orgasmes tout court,
dus ook geen masturbatie.

De film gaat er van uit dat de enige manier waarop een man kan
vermijden seks te hebben, is om modelwagentjes te gaan schilderen
en de was te gaan doen. Een leven zonder geneuk is een saai leven,
dat spreekt voor zich. Tijdens zijn regelmatige bezoekjes aan de
plaatselijke wasserette, loopt Matt echter Erica tegen het lijf,
gespeeld door Shannyn Sossamon, de dame die de enige reden was
waarom mannen zich door hun vriendin naar ‘A Knight’s Tale’ lieten meesleuren. Zonder
de hinderpaal (snapt u ‘m?) die seks is, ontwikkelt zich een
tedere, sympathieke relatie tussen Matt en Erica, maar er komt
natuurlijk een moment waarop zij zijn terughoudendheid om zelfs
maar te kussen verkeerd gaat interpreteren.

Regisseur van deze dertien-in-een-dozijn komedie is Michael Lehman,
die ooit het schitterende Heathers maakte, maar sindsdien verviel
in het draaien van routineuze komedietjes, zoals het deprimerend
middelmatige ‘The Truth About Cats And Dogs’.

Wat hij hier in elkaar steekt, is een soort van uitvergroting van
de gemiddelde sitcom. Net zoals maar al te veel van die gladde
Amerikaanse films, is ook deze geen cinema, maar tv op een groot
scherm. Het komisch tempo, voor zover daarvan al te spreken is,
wordt gedicteerd door dat van een komische serie, genre ‘Friends’.
Dat soort van humor werkt misschien voor een serie met afleveringen
van twintig minuten, maar je kunt het geen cinema noemen. Komt daar
nog bij dat de gemiddelde grap in ’40 Days And 40 Nights’ lang niet
zo grappig of snedig is als de replieken uit Friends. Lehman laat
veel te veel afhangen van het vermogen van Hartnett om wanhopig,
zelfs fysiek uitgeput te lijken naarmate zijn celibaat voortduurt,
maar Hartnett is simpelweg geen goed acteur. Laat hem nog zo
huiveren elke keer er een dubbelzinnig woord wordt gezegd, het is
gewoon niet grappig.

Overigens viel het me op hoe er een loopje wordt genomen met
bepaalde fysieke realiteiten in deze film. Dit is één van die
komedies waarin een aanzienlijk aandeel van de grappen rond
erecties en mogelijke zaadlozingen draait, maar wanneer we Hartnett
dan met een erectie zien rondlopen (néé, gillende dames, hij houdt
z’n kleren aan), is dat één van die eigenaardige Hollywooderecties
die in een hoek van exact negentig graden van het lichaam staan. En
die zo hallucinant groot zijn dat ik meteen zin krijg om bij Austin
Powers een Swedish Penis Enlarger te gaan kopen. Bovendien schijnt
Lehman ervan overtuigd te zijn dat zuivere wilskracht voldoende is
om een nachtelijke zaadlozing te voorkomen, zelfs na meer dan een
maand droogstaan.

Zitten er dan helemaal geen geslaagde grappen in ’40 Days And 40
Nights?’ Ach, jawel, maar ze zijn zo zeldzaam dat ze eigenlijk het
vermelden niet eens waard zijn. Het beste dat je over deze film
kunt zeggen, is dat hij niet zo smakeloos wordt als pakweg
‘American Pie’. Voor het overige is het wachten op dat zeldzame
moment dat het scenario, verkrampt als het is in het keurslijf van
de Amerikaanse filmindustrie, een kortstondig moment van
spontaniteit laat zien.

Eén zo’n moment, is de scène met de bloem – u kunt er echt niet
naastkijken – die opnieuw zekere vrijheden neemt met de
werkelijkheid van de menselijke fysiek (ditmaal die van Sossamon),
maar die tenminste een zekere schoonheid weet te bewaren. Een
zeldzaam pareltje onder de smurrie, zeg maar.

’40 Days And 40 Nights’ werd omschreven als “een belediging voor
vrouwen”, als een volstrekt mysogene film, aangezien vrouwen erin
opgevoerd zouden worden als verderfelijke wezens die afgezworen
moeten worden om tot uiteindelijk geluk te leiden. Wat mij dan weer
volkomen buiten de rol van Sossamon gerekend lijkt. Deze film is te
dom om een reële seksuele agenda, zoals mysogenie, te hebben.

Er zullen vast wel mensen zijn die dit geestig vinden, en zij die
ermee kunnen lachen, moeten het voor mij absoluut niet laten, maar
wie graag de indruk heeft dat hij naar iets anders aan het kijken
is dan het filmische equivalent van een niet bijster grappige vuile
mop op café, moet elders zijn. Laat ik het zo zeggen: de tagline
van deze film is: 40 days and 40 nights without sex… It’s gonna be
hard”. Wie spontaan in een krampen veroorzakende lachbui uitbarst
bij het horen van deze regel, weet waar naartoe. Alle anderen
gelieve zich te onthouden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 5 =