The Faculty




Er was een tijd dat scenarioschrijver Kevin Williamson hot
stuff
was in Hollywood: de drie ‘Scream’-films die hij schreef
voor Wes Craven waren monsterhits, en ook afkooksels zoals ‘I Know
What You Did Last Summer’ deden het geweldig. De tweede helft van
de jaren negentig waren een gouden tijd voor de man, tot het
duidelijk werd dat hij eigenlijk maar een one trick pony
was. Williamson had de ouderwetse tiener-slasherfilm een update
gegeven en er heel wat slimme postmoderne knipoogjes aan
toegevoegd, maar dat was dan ook alles waar hij toe in staat was,
zo bleek. Met ‘Teaching Mrs. Tingle’, een absolute kalkoen van een
film, was zijn rijk uit. In 2002 was hij verantwoordelijk voor een
geflopte tv-serie (alle afleveringen werden niet eens uitgezonden)
en daarna duurde het tot in 2005 voordat hij nog eens boven water
kwam. Toen was het voor ‘Cursed’
hou de kassa van uw plaatselijke Delhaize dus goed in de gaten, het
zou kunnen dat hij er binnenkort uw aankopen scant.

In ’98 regisseerde Robert Rodriguez Williamsons leukste script:
‘The Faculty’ is een o zo lichtjes subversieve ode aan ‘Invasion of
the Body Snatchers’, die slimmer in elkaar zit dan je zou denken.
Aanvankelijk werd de film ontvangen met de onverschilligheid die op
dat moment al en vogue was voor dit soort tiener
horrorkomedie, maar het feit blijft dat Rodriguez een aardig
sfeertje aan z’n film wist te geven, waarmee hij zich onderscheidt
van de andere voorbeelden van dat genre.

Het verhaal speelt zich af op een onderkomen high school in Ohio,
waar enkele leerlingen bizarre dingen beginnen op te merken: de
leerkrachten, die vroeger compleet uitgeblust, drankzuchtig en/of
aartsgemeen waren, gedragen zich nu plotseling allemaal alsof ze
van de planeet Disney afkomstig zijn. Ongeveer gelijktijdig wordt
er een eigenaardig organisme gevonden op het footballveld, dat
actief wordt in water en fameus agressief blijkt te zijn. Wanneer
dan ook nog heel wat van de leerlingen vreemd beginnen te doen,
komen onze helden tot de conclusie dat aliens de school aan het
overnemen zijn – de buitenaardse waterbeestjes dringen het lichaam
van leraars en leerlingen binnen en nemen de controle over hun
lichaam, waarbij hun persoonlijkheid helemaal verdwijnt.

Een groot deel van de fun van ‘The Faculty’ ligt in de manier
waarop Robert Rodriguez de wereld van die school invult. De meeste
horrorfilms, inclusief zelfs ‘Scream’, beginnen met een klein
stadje waarin alles in principe goed loopt en iedereen het best nog
wel met elkaar kan vinden. Dan vallen de aliens aan, of begint de
plaatselijke seriemoordenaar zijn messen te slijpen en het paradijs
wordt verstoord. De ironie van ‘The Faculty’ bestaat erin dat de
school hier een ware hel is, waarin iedereen elkaars bloed kan
drinken. Aan het begin van de film wordt klein opdondertje Elijah
Wood bij het nekvel gegrepen door enkele anderen en rammen ze hem
met z’n edele delen tegen een verlichtingspaal. Plaatselijke
nietsnut Zeke (Josh Hartnett in een vroege rol) verkoopt
zelfgefabriceerde drugs, condooms en porno vanuit zijn wagen. De
coach van het footballteam staat zijn ploeg uit te kafferen op zijn
veld, de leerkracht geschiedenis zit in z’n eigen klas stiekem
koffie met whisky te drinken. Wanneer twee personages tegen elkaar
spreken, is het gewoonlijk om creatieve beledigingen naar elkaars
hoofd te gooien (fuck you, gutter slut is één van mijn
favorieten). Wanneer dan de aliens komen, eindigt dat allemaal –
iedereen is hetzelfde, iedereen is vriendelijk tegen elkaar. Het
punt is dan natuurlijk dat het leven best makkelijk is als je geen
persoonlijkheid meer hebt, maar dat het dan ook geen echt leven
meer is.

In die zin viert Rodriguez hier een feest van weirdness. De
hoofdpersonages zijn een drugdealer, een nerd, een cheerleader, een
domme sporter, een outsider van wie iedereen denkt dat ze lesbisch
is en een nieuw meisje dat de helft van de tijd niet lijkt te
kunnen volgen wat er gaande is. Het vrolijk anarchistische toontje
van ‘The Faculty’ wordt wellicht het best duidelijk uit een scène
waarin de helden allemaal drugs moeten nemen om te bewijzen dat ze
geen alien zijn (een ode aan een gelijkaardige scène in ‘The
Thing’). Omdat de aliens niet tegen de dope kunnen en uitdrogen en
sterven wanneer ze ermee in aanraking komen, zijn het uiteindelijk
drugs die de dag redden. In een tijd waarin men (misschien terecht)
volop bezig is met anti-drugcampagnes is het erg gedurfd om een
film te maken die expliciet gericht was op tieners en waarin drugs
uiteindelijk een heldenrol krijgen. Rodriguez en Williamson werden
dan ook bekritiseerd omdat hun film druggebruik zou verheerlijken
en inderdaad, ergens hebben die mensen een punt. Blijft er wel het
feit dat de drugs hier al even fictief zijn als de aliens die de
school overnemen (in plaats van echte cocaïne, wordt hier een
product gebruikt dat Zeke zelf maakt en dat voornamelijk uit
cafeïne bestaat).

Visueel gezien is ‘The Faculty’ dan weer één van de minst
opmerkelijke films van Rodriguez. Alles is netjes professioneel in
elkaar gestoken, natuurlijk, maar van zijn andere projecten kan ik
altijd minstens één shot onthouden dat me sterk is opgevallen. Hier
is dat niet geval – zijn set-ups zijn eenvoudiger, er zitten geen
echt showy momenten tussen. De speciale effecten werden
voornamelijk bereikt met een CGI techniek die destijds nog in de
kinderschoenen stond. Het verschil met vandaag laat zich duidelijk
merken, hoewel de creaturen van ‘The Faculty’ er voor 1998 niet
slecht uitzien.

De acteurs variëren dan weer van goed naar vergetelijk. Josh
Hartnett had hiervoor nauwelijks iets gedaan (een optreden in
‘Halloween H20’ niet te na gesproken), maar toont hier een charisma
dat we later niet dikwijls van hem zouden zien. De man heeft te
vaak voor de gemakkelijke hits gekozen, met ‘Pearl Harbor’ en
aanverwanten, maar ergens zit er wel een degelijke acteur in hem
verscholen. Elijah Wood lijkt dan weer teveel op automatische
piloot te staan spelen en ook Shawn Hatosy (sindsdien te zien in
elke straight-to-dvd film ter wereld) is erg houterig als
sportman Stan. Beste prestatie in de film: Famke Janssen als
verlegen leerkrachte Engels, die zich in aliengedaante plots
ontpopt tot seksbom. Wat kan een mens meer zeggen dan: miauw?

‘The Faculty’ is geen meesterwerk ofzo, daarvoor is de film
uiteindelijk te snel vergeten. Maar binnen het genre van de tiener
horrorkomedie is dit wel een slim geschreven, sluw anarchistisch
exemplaar waar zeer veel plezier mee valt te beleven. Hogere
ambities heeft ‘The Faculty’ ook niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − een =