Voor de tweede maal heeft Adam Green een soloplaat gemaakt. Eersteling Garfield sloot nog perfect aan bij het hilarische Moldy Peaches-werk, maar met Friends of Mine slaat hij een geheel andere weg in, zijn Robin Hood-outfit achteloos in de berm geslingerd.
Zij die een lo-fi-chaos verwachten komen bedrogen uit. Meer zelfs, een kleine shock is niet uitgesloten, net zomin als verdere verzorging in het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Maar toch, give Green a chance, want wie zich de moeite troost zijn ommezwaai buiten beschouwing te laten en gewoon naar de plaat luistert, wordt beloond met dingen die we anders nooit met Green in verband zouden brengen. Zo weerklinken er strijkers, geboende stembanden en gesofisticeerd gitaargetokkel op Friends of Mine.
"Bluebirds" verwelkomt de luisteraar zoals het een openingsnummer betaamt: met open armen. Dit is een volledig seizoen — de lente meerbepaald — in welgeteld twee minuten en acht seconden. Een enorm aanstekelijk deuntje met fijne zinsneden als "cleaning out my wisdom teeth I found a diamond in my gums cleaning out the kitchen found a spoon that plays the drums" kan niet anders dan op onze sympathie rekenen.
Qua meefluitbaarheid staat "Bluebirds" niet alleen. "Jessica" werkt eveneens op de fluit- en lachspieren . Adam Green plakt wel vaker een hilarische tekst op een droevige muziekje of vice versa, en dat is hier niet anders. Het betreft hier immers een elegie gericht aan Jessica Simpson. Zwelt er een qué?-gevoel in u op bij het horen van deze naam? Geen nood. Onnodig uw kaken scharlakenrood te laten kleuren, wel integendeel: indien u nog nooit van deze jonge deerne gehoord heeft, mag daar zelfs een zekere trots mee gepaard gaan. Jessica Simpson is immers een flauw afkooksel van Britney Spears en gezien La Spears ondertussen een flauw afkooksel van zichzelf is, mogen we gerust zeggen dat Simpsons repertoire bestaat uit zielloze prefab-popriedeltjes."Jessica Simpson/ where has your love gone / it’s not in your music, no" begint Adam Green, en niemand hier die hem tegenspreekt.
De violen van titelnummer "Friends of Mine" slepen ons meteen mee, om ons halverwege het nummer enthousiast mee te laten ’oh oh oh’-en en het hoofd van links naar rechts te doen wiegen. Polonaise!
Uitrusten kan u op onder andere "The Prince’s Bed" ("everyone’s talking about Jesus"), "I wanna Die" ("I wanna chose to die/and be buried with a rubick’s cube" ) en "No Legs" ("there’s no wrong way to fuck a girl with no legs / just tell her you love her as she’s crawlin’ away").
U merkte het misschien al: de muziek van Green mag dan danig veranderd zijn, de teksten blijven — The Moldy Peaches in het achterhoofd — even hilarisch. Toch mogen we vaststellen dat hij het hier, wanneer muzikale wederhelft Kimya Dawson niet toekijkt, wat subtieler aanpakt.
De kans grijpen om af te sluiten met een woordspeling op Adam Greens naam, zou al te makkelijk zijn. Zo zouden we kunnen zeggen dat hij niet langer een groentje is. Of dat hij zijn naam naar Adam Evergreen mag omvormen. Maar zo zijn we niet bij goddeau. Wij houden het kort en krachtig bij: ’een must’.
