Adam Green

“Dit is de vierde keer dat ik hier sta”, glundert Adam Green. “Ik kom al 25 jaar in de Botanique.” De stempel van hipstersnoepje mag hij dan al jaren kwijt zijn, het voormalig Moldy Peaches-icoon blijft toch maar trouw zijn publiek lokken. En op het podium van de Rotonde van die Brusselse cultuurtempel bewees hij weer eens waarom.

Adam Green houdt van België. Het helpt natuurlijk dat hij zijn platen tegenwoordig op het Belgisch-Franse Capitane Records uitbrengt, en hier jaar na jaar wel een zaal gewillig vindt om hem nog eens te ontvangen. Deze keer heeft hij wat gewacht – het is alweer van de AB in 2023 geleden – maar de aanpak is nog altijd hetzelfde: backing band The Soldiers Of Love lenen van voorprogramma Turner Cody, een setlist die de nieuwste plaat combineert met de lekkerste fanfavorieten. Want waarom moeilijk doen als het simpel kan.

Die laatste plaat is het eind vorige maand verschenen Chop Off Heads With Me, en daaruit krijgen we al snel “Falling Around”, een shuffle waarin hij heen-en-weer zingt met het publiek. Net als “Houseface University” laat het horen dat het niet zijn beste werk is, maar dat is slechts een klein bezwaar als die plaat met drie tracks gewoon maar één van de vele albums is waaruit hij nummers put.

We weten op dat moment immers alweer wat voor onderschatte songsmid Green is. Daarvoor was maar een halve melodie van “Blackout” nodig, in opener “If You Want Me To” werd oorspronkelijke duetpartner Binki Shapiro nog wat gemist, maar ook daar: de New Yorker schrijft het soort nummers die bijna vanzelfsprekend klinken, zonder in pastiche te vervallen.

“Emily” trekt het tempo wat omhoog, en krijgt met de viool van Jesse Kotansky country & westernvibes. Voor line dancen is in de volgepakte Rotonde geen plaats, maar het vakmanschap van die Soldiers Of Love is onmiskenbaar. En ook Green laat zich kennen als de immer sterke zanger, wiens bariton de songs altijd een donker randje blijft geven.

Het hoogtepunt kan niet anders zijn dan “Friends Of Mine”, waarin de viool van Kotansky wel een hoofdrol moet krijgen; het is de meest pure popsong die hij achter de riem heeft steken, en ze wordt vandaag opnieuw gretig meegezongen. Vergis u echter niet. Wie dacht dat Green een brave, klassieke songwriter is, onderschat zijn talent tot sabotage of zotskapperij. “Gemstones” begint als een “liedje”, wringt zich via allerlei wendingen naar een dravend slot dat plotsklaps gedaan is. Terwijl zijn band daarmee bezig is, gaat de man voor de zoveelste keer de eerste rijen high-fiven als zou hij er een dagtaak van willen maken. Een warrig verhaal volgt over een eerdere keer AB, en hoe de security hem, dronken, niet meer opnieuw backstage liet. “Is dit wel een verhaal?”, vraagt hij zich af.

Vragen wij ons dan weer af: staan die ogen van nature als schoteltjes, of zat hij weer aan verboden snoepgoed? Je zult het nooit zeker weten bij Green, want net zo goed lijkt het alsof hij helemaal in controle van deze band is, en klinkt het akoestisch setje, waarvoor “Breaking Locks” op verzoek wordt bovengehaald, ook te gefocust. “Het is allemaal theater”, wist Arno al in de jaren tachtig, en daar in New York spitste een kleine jongen ook de oren. “We hadden onze zinnen op wafels eten gezet. We hebben voor de Luikse variant gekozen”, grijnst hij. “Morgen spelen we in die stad, en hoewel deze show al een maand uitverkocht is, zitten ze daar nog niet op ons te wachten. Er zijn nog veel lege zitjes, vertel het je vrienden.”

Met zijn antifolk-gezelschap The Moldy Peaches stond Green hier al in 2001. “Not a lot of people were there. It was a bit like Liège.” Dat hun “Downloading Porn With Davo” vanavond niet helemaal werkt als destijds, laat voelen hoe uniek dat rammelende viertal destijds was. Dat doen gerodeerde muzikanten hen niet na. En dat we Kimya Dawson missen, natuurlijk; dat ook. Toch mooi hoe ondeugend zijn oogjes nog altijd blinken bij de puberale tekst.

In de eindspurt is het “Jessica”, een sarcastische ode aan popsterretje van weleer Jessica Simpson, dat het hardste schittert. Green weeft er een stuk “Yodelei” uit The Sound Of Music aan, en voor de lol ook nog even “Eternal Flame”, want waarom niet? En dan is het weer chaos in de bisronde met eerst “Drugs”, en vervolgens de traditionele podiuminvasie bij “Come Dance With Me”. Tientallen fans grijpen de uitnodiging met beide handen en zorgen mee voor een feestelijke finale.

Vanavond staat Adam Green dus in Luik. Waalse vrienden, we kunnen u dat zeer aanbevelen.