Was Felt Mountain nog een elegische plattelandsbedoening, voor de opvolger trokken Alison Goldfrapp en Will Gregory het urbane nachtleven in. Op het eerste gezicht verschilt Black Cherry dan ook letterlijk dag en nacht met dat debuut, maar na een paar beluisteringen blijken beide cd’s toch heel wat met elkaar gemeen te hebben.
Alisson Goldfrapp is een behoorlijk geschifte dame, maar ze heeft de juiste vrienden om daar ver mee te geraken. We leerden ze kennen toen ze even een stembandje toestak op Tricky’s fabeltastische debuut Maxinquaye en even later hielp ze ook Orbital uit de brand. Het is een carrièrebegin waarbij een gewoon mens al iets heeft van "hoe kan ik dit ooit nog evenaren?", maar Goldfrapp liet het niet aan haar hart komen en begon haar eigen ding.
Tussen dat te gast zijn door schreef het meisje immers haar eigen nummers en één van die demo’s belandde in handen van muzikaal multitalent Will Gregory . Ze trokken zich samen terug in splendid isolation om de wereld pas terug tegemoet te treden met hét debuut van het jaar 2000.
Dat Felt Mountain was een elegische affaire: vage of uithalende strijkers waren alomtegenwoordig, en boven allerhande snaarinstrumenten en veel geluiden die op klavecimbel lijken, zweefde die ijle stem van Dame Goldfrapp als een sufgesmoorde Kate Bush. Groot was dan ook de verbazing toen we Black Cherry voor de eerste keer de cd-lader in mikten.
Van bij de eerste tonen van "Christalline Green" stappen we de dansvloer op. Goldfrapp is gaan shoppen in een muzikale uitdragerij en stelde vast dat vooral tweedehands eightiesmateriaal, afdeling ’Donker En Dansbaar’ in de afslag staat. We horen zweempjes electro, industrial en wave, en toch klinkt het als Goldfrapp, maar dan vooral als haar live-cover van "Physical".
En die dansvloer worden we regelmatig opgesleurd. "Train" is de stomper die u al kent, in "Tiptoe" horen we zowaar ritmes die we al eens bij Millionaire dachten te zijn tegengekomen, "Twist" klinkt als iets dat Garbage vergat te schrijven voor Version 2.0. Live swingt het bovendien de pan uit, dat bewees de groep vorige donderdag nog in de AB.
Toch wordt er ook genoeg teruggegrepen naar het geluid van Felt Mountain. "Forever" lijkt een nummer dat slechts puur per ongeluk die plaat niet haalde, en ook "Deep Honey" en "Black Cherry" hebben goede herinneringen aan die tijd. In afsluiter "Slippage" horen we tenslotte nog eens de stemartieste Goldfrapp, die haar stem vooral gebruikt om door allerlei microfonen en effecten te jagen.
Bij het verschijnen van haar debuut schreef één of ander recensent (het zijn me toch kadees): "een nieuwe standaard is gezet." Dat lijkt ons ook na dit tweede album duchtig overdreven, maar een blijver is Goldfrapp alleszins.
