The Music :: The Music
The Shining :: True Skies

Nieuwe trend gesignaleerd in de Engelse rock: nadat Britpop de jaren zestig weer terug naar het jonge volkje bracht, proberen enkele jonge snaken nu de eindeloos uitgesponnen gitaren van Led Zeppelin terug in de mode te brengen. De enen slagen daar al wat beter in dan de anderen.

Een hoesje met psychedelische tekeningen die doen denken aan de verpakkingen van oude anonieme vinyls, nauwelijks bandfoto’s in het boekje… Het statement is duidelijk: dit is The Music, en niets dan The Music. Met een vroege single, lekker catchy "You might as well try to fuck me" genaamd, trokken ze al snel de aandacht en even leek het alsof we alwéér een hype van over het kanaal mochten verwachten.

Dat van die hype bleek echter mee te vallen, want latere singles zoals "The People" en "Take the long Road and walk it" — heruitgebracht als smaakmaker voor het album — wisten aanzienlijk minder aandacht los te weken, hoewel zeker die eerste met zijn luide sound een belofte voor het album inhield.

Dit album lost die belofte echter niet volledig in. The Music heeft weliswaar een gigantische sound — waarvoor ze uitvoerig is gaan shoppen bij Led Zeppelin — maar niet elke track schopt het tot een song. Opener "The Dance" emmert maar een psychedelisch eind aan en ook "Take the long Road and walk it" mist dat je ne sais quoi dat het meeslepend zou maken. "Human" is al helemaal vervelend.

Met "The Truth Is No Words" levert de groep rond piepjonge zanger Robert Harvey en de al even onschuldig ogende gitarist Adam Nutter (What’s in a name?) eindelijk waar voor zijn geld: een lekkere baslijn leidt de dans voor de rest van de band, om met een monster van een refrein uit te pakken waar Harvey zijn beste Robert Plant-stem voor bovenhaalt. Op Pukkelpop bewees The Music dat ze met songs als deze een overweldigende live-band kan worden.

In "Getaway" (de volgende single) smokkelt The Music ook wat moderne elektronica binnen en samen met de Black Sabath/Led Zeppelin-riff van Nutter maakt dat het tot een nummer dat The Music misschien toch nog de doorbraak kan bezorgen. Het is hen gegund, want ondanks alle steken die ze op dit debuut laten vallen, houden wij aan hun passage op Kiewit nog steeds een belofte voor de toekomst over. The Music is er gewoon net iets te vroeg gekomen. En dat, zo weten we al sinds Adam en Eva doktertje leerden spelen, is nergens goed voor.

Eveneens een debuut en in dezelfde klasse van luide psychedelische gitaren: True Skies van The Shining. Ex-Verveleden Simon Tong en Simon Jones ontmoetten de tweeëntwintigjarige Duncan Baxter op een barbecue in de tuin van ex-Stone Roses, John Squire en de bende begint te jammen. Het draait niet volledig uit zoals voorzien en Squire laat de boel al snel links liggen. De rest gaat echter door, en na een jaar doorgedreven repeteren en een handvol optredens is er het debuut True Skies.

Met "Quicksilver" neemt het album een stevige start en ook big ballad "Young again" kan bekoren. Daarna is het echter grotendeels gedaan met de pret. "Find a Reason" is alweer een degelijke plakker, maar "Crest of an Ocean" heeft een ‘dertien-in-een-dozijn’-intro waar de rest van het nummer niet over geraakt.

En zo schippert het album tussen de britpop met psychedelische invalshoek van The Verve’s Urban Hymns en de dansbare groove van The Stone Roses. Zoals de meeste epigonen van beide groepen overstijgt ze echter nergens de middelmaat. Dit is duidelijk de mindere helft van The Verve aan het werk, en wie weet dat zelfs Richard Ashcrofts solowerk nauwelijks de enkels van zijn vroegere prestaties evenaart, weet genoeg.

Een nieuwe retro-revival? Waarschijnlijk niet dus. Gewoon één groepje jonge honden dat met inspiratie uit het verleden een belofte voor de toekomst inhoudt en één groepje has-beens dat op basis van zijn verleden de toekomst probeert te verlengen. De jeugd lijkt de beste optie te hebben, maar dan zullen ze moeten groeien. Wat dan nog: ook Nirvana stond er pas met zijn tweede plaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 − 3 =