Kill Bill – The Whole Bloody Affair, een nieuw (al werd er eerder wel al eens een lange editie vertoond) gemonteerde versie van Quentin Tarantino’s dubelluik uit 2004, komt in de zalen op een moment dat het nodig is er ons nog eens aan te herinneren waarom Tarantino de reputatie geniet die hij geniet. De laatste tijd komt de maker van Reservoir Dogs en Pulp Fiction immers vooral onder de aandacht met onnozele uitspraken zoals het in vraag stellen van het meesterschap van Hitchcock en de reputatie van de film The Searchers, of Gremlins 2 – The New Batch uitroepen tot een van de grootste meesterwerken ooit gedraaid. Het is een wat pijnlijk schouwspel dat meer draait om dwarsliggen dan om enig cinefiel inzicht en dat vooral dreigt de nalatenschap van de cineast in het gedrang te brengen.
Deze lange (meer dan vier uur) volledige versie van Kill Bill herinnert er ons dus net op tijd aan dat Tarantino ooit een uiterst begenadigd regisseur was die de Amerikaanse cinema medio de jaren negentiennegentig een verfrissende injectie gaf. Kill Bill was bovendien een scharniertitel in ’s mans carrière want het was vanaf de opvolger Death Proof dat de filmmaker te veel in zijn eigen mythe begon te geloven en vooral zichzelf en zijn eigen stijl begon te recycleren, eerder dan dat hij nog creatieve dingen aanving met het recycleren van de filmgeschiedenis. Het resultaat was een reeks films die varieerden van matig tot ronduit zwak met hier en daar dan toch nog een ietwat betere uitschieter.
Nu Tarantino zijn wraakepos met Uma Thurman uitbrengt als de lange prent die hij altijd voor ogen had (het was producent Harvey Weinstein die er op stond dat Kill Bill in twee delen werd uitgebracht), inclusief extra scènes, is dat dan ook onmiskenbaar een tweesnijdend zwaard (pun intended): aan de ene kant zien we nog eens waar de regisseur in zijn beste momenten toe in staat was. Aan de andere kant is het ook overduidelijk dat hij nadien nooit nog hetzelfde niveau haalde.
Het extra toegevoegde materiaal verandert uiteraard niks aan de plot over The Bride (Thurman) die wakker wordt met de herinnering aan de voormalige bondgenoten van een team huurmoordenaars, die haar ei zo na het hoekje om hielpen (een terugkerend moment dat Tarantino ontleende aan Lady Snowblood, een cultfilm uit 1973). Ze besluit wraak te nemen, wat ons hoofdstuk per hoofdstuk doorheen haar asynchrone queeste loodst en meteen ook doorheen een paar decennia aan martial arts epen zoals Game of Death, Clan of the White Lotus en The 36th Chamber of Shaolin. Wat daarbij opvalt is hoe onwaarschijnlijk virtuoos Tarantino’s toenmalige regie nog altijd oogt na al die jaren. Wijlen Roger Ebert – de gerespecteerde criticus van de Chicago Sunday Times – vergeleek Kill Bill indertijd met het kijken en luisteren naar een pianist die schijnbaar achteloos een perfecte vertolking brengt van een aartsmoeilijk stuk. Alle elementen hier zijn inderdaad in wonderlijke balans: montage, compositie, muziek, opbouw en de werkelijk voortreffelijke fotografie van de hand van Robert Richardson (The Aviator, Shutter Island, Wall Street …). Dat alles maakt van deze uitgesponnen versie van Kill Bill waarlijk een soort van audiovisuele symfonie met terugkerende motieven en uiterst knap gecomponeerde hoogtepunten. Onder die hoogtepunten nog steeds onvergetelijke scènes zoals het ook naar Akira Kurosawa knipogende gevecht in The House of the Blue Leaves, of de dubbele afrekening in de benepen ruimte van een wooncaravan midden in de woestijn.
Wat betreft de extra (en weggelaten) scènes, spreken we vooral over vrij cosmetische interventies (een beeld of halve scène meer of minder hier en daar, meer bloed, weggelaten muziek en kleur in plaats van zwart-wit of een traditionele roadshow-pauze). Dat is, op twee grote punten na dan: de animé die het verhaal bracht van O-Ren Ishii (Lucy Liu) is een pak uitgebreider en aan het eind – na de de credits – voegt Tarantino een brug toe tussen de beide delen die eveneens in animatie gebracht wordt: The Lost Chapter – Yuki’s Revenge. Hierin wordt Thurmans personage belaagd door de zus van een eerder uitgeschakelde tegenstander en als er een bewijs nodig was dat QT zijn oude niveau echt niet meer haalt, dan is het hier wel te vinden. Het enige stuk dat nieuw geregisseerd is, is immers maar slapjes. Met de hulp van de ‘rendering’ van fortnite, krijgen we een nodeloze en oninteressante herhaling van wat eerder in de film veel beter en sterker was uitgewerkt.
Gezien de uitzonderlijke lengte, organiseren de meeste bioscopen de komende weken slechts een handvol vertoningen van The Whole Bloody Affair.
