Duistere romantiek, bevreemdende schoonheid en onheilspellende magie, dat is Botanica. Zij stonden vorig jaar in een uitverkochte AB volgepropt met 16 Horsepower-fans en zorgen voor een indrukwekkende en sfeervolle show die nog lang zou blijven nazinderen. Met hun tweede full-cd, With All Seven Fingers, proberen ze een gelijkaardige indruk na te laten.
Deze New Yorkse groep werd eind jaren negentig opgericht rond frontman en muzikale duizendpoot Paul Wallfisch. Na wat interne wisselingen, kwam de huidige bezetting tot stand. Christian Bongers (bas) en Matt Flynn (percussie) besloten dat ze naast Page Hamilton (ex-Helmet) nog wel wat tijd over hadden voor een nieuw project. Bezige bij Oren Kaplan kon zijn vriend Wallfisch niets weigeren en zag het Botanica-avontuur wel zitten.
Samen werkten ze aan hun tweede album, With All Seven Fingers, dat, net als hun debuut Malediction, garant staat voor sterke songs, magie, diversiteit en kippenvel. De dreigende en onheilspellende intro van "Complicated Life" en "Diseases" staat in scherp contrast met het carnavaleske en opzwepende ‘hoempapa’-geluid van "The Waltz". "Pray" is rock ’n roll van de bovenste plank en bruist van de energie. "Dirty Little Need", daarentegen, is van een totaal ander kaliber. Het heeft meer iets weg van een diep melancholische ballade. De stem van Paul Wallfisch gaat bij momenten door merg en been. Rillingen verzekerd!
Eén van de sterkste songs op dit album is "Let’s Go", een poppy nummer met een enorm catchy refreintje dat je na enkele keren spontaan begint mee te zingen: "Suicide is painless, suicide is slow, I perfected the technique let’s go go go…" "Let’s Go" is één van de zes songs die eerder al terug te vinden waren op de ep This Fall Of Desire. De twee bonus-tracks op With All Seven Fingers, Beauty en Malediction, zijn dan weer afkomstig van Botanica’s debuutalbum dat hier nog niet is uitgebracht.
Botanica is geen echte mainstream band en hun muziek getuigt van vakmanschap, ze weten zeer goed waarmee ze bezig zijn. With All Seven Fingers is over het algemeen een sterke en goed opgebouwde plaat met een aantal straffe uitschieters zoals "Let’s Go", "Giacometti Hound", "Pray" en "Dirty Little Need". Voor liefhebbers van een lekker glaasje donkerrode wijn, schoonheid met een randje en duistere en sfeervolle muziek…
