Plot, fotografie, production design, promotie en poster … alles aan Mata (Spion, maar ook voornaam van de protagoniste) voelt aan als de elementen die je associeert met een soort veredelde versie van een pilootfilm voor een slechte streamingserie. Dat Netflix mee produceert, doet dat vermoeden nog toenemen en na anderhalf uur kan je enkel maar vaststellen dat dat ook exact is wat Mata is: een generische flutthriller zonder enige eigen stijl of eigen persoonlijkheid.
De plot is zo afgezaagd als maar kan: geheim agente raakt tijdens een schimmige missie in Afrika gewond, ziet haar partner ontvoerd worden (hij heeft uiteraard een dochter waar ze moet voor zorgen – een dove dochter dan nog, om het nog wat aan te dikken) en bijt zich vast in sporen die terugleiden naar haar eigen organisatie. Dat we zoiets al duizend keer gezien hebben – van 24 tot Jason Bourne en Mission: Impossible – hoeft geen onoverkomelijk probleem te zijn, maar je moet dan toch wel een manier vinden om nog iets boeiends aan te vangen met het gegeven. Mata haspelt echter netjes alle voorspelbare wendingen af, waardoor het onvermijdelijke geeuwen niet te onderdrukken valt. De cinematografie is vlak, eentonig, lelijk (altijd maar weer dat blauwe licht om scènes een opgeklopt vals sfeertje te geven) en draagt helemaal niks bij. Niet tot de weinige flauwe suspense- of actiescènes, en evenmin tot de vele exposities in de obligate kantooromgevingen – witte filter hier, blauwe daar, gele voor interieurs en onnozele flashbacks … van enige creativiteit of esthetiek geen spoor. Van de acteerprestaties zal het ook niet komen: iedereen zet het soort kleurloze en inwisselbare rollen neer dat exact volgens het boekje is, maar die door een miljoen andere acteurs hadden kunnen worden ingevuld.
Dit is een film waar je met groeiende onverschilligheid naar zit te kijken, maar gaandeweg dan toch ook met frustratie. De vraag werpt zich immers op waarom dit wegwerpproduct dat zou moeten weggemoffeld worden in de achterste regionen van een streamingalgoritme in godsnaam een bioscooprelease verdient. Terwijl kleinere producties vechten om lang genoeg vertoond te worden, is er dus wel een week of twee plaats om dit soort nepfilm op het publiek los te laten. Er zijn genoeg prenten van bedroevend niveau te zien, daar gaat het niet om, maar dit is zo’n oninteressant en onaantrekkelijk stukje prefab
dat je je toch wel afvraagt wie het in godsnaam gaat opbrengen om hier een ticket voor te kopen. Zelfs als je echt niet weet wat te kiezen op een verdwaalde vrijdagavond zijn er genoeg titels die niet noodzakelijk beter zijn, maar dan toch ten minste iets meer aantrekkingskracht uitoefenen op zelfs de minst kieskeurige kijker. Met de beste wil ter wereld is er niks, maar dan ook echt niks aan Mata dat ook maar een beetje het vermelden waard is. Er zijn afleveringen van Flikken of Baantjer die beter geregisseerd en in beeld gezet zijn dan dit duffe politieverhaaltje.
