Doves :: The Last Broadcast

Doves: de interessantste Britse hype sinds The Stone Roses. De heren gaan al even lang mee, in een vroegere gedaante als eurohousers SubSub. Nadat hun studio uitbrandde, gingen ze verder als Britpopgroep Doves. Na beluistering van dit tweede album, kan een mens het uitbranden der studio’s enkel een goeie carrièrezet noemen.

Manchester! Sinds de pijnlijke neergang van Oasis, bracht dit Mekka van de Britse muziek weinig interessants meer voort. De hoogdagen waren voorbij, zo leek het. De goede Britse dingen kwamen uit het zuiden: Radiohead, Suede, Blur. Twee jaar geleden kwam echter een zeer fijn album uit Noord-Engeland overgewaaid: Lost souls, begeleid door de radiohit ‘Catch the sun’. De groep heette Doves en in Groot-Brittannië werd de ‘nieuwe Radiohead’-wisselbeker aan hen gegeven. Iets later was er Coldplay, dus die titel was Doves snel kwijt.

De heren van Doves nemen hun tijd. Over 9 songs doen ze bijna een uur. De eerste single "There goes the fear" duurt 7 minuten en van een radio-edit wilden de heren niet horen. Hij is dan ook niet zo geweldig bij de eerste beluistering, maar na een tijdje openbaart zich een van rijkste Britse nummer 1-hits ooit. Eerst valt het gitaartje op, dan de bizarre drums en uiteindelijk hoeveel variatie en vreemde effecten er in die 7 minuten zitten. (de voorbijvliegende meeuw — of zou het een duif zijn — na 4 minuten!)

Voor de single passeert, heb je (na een intro) "Words" al gehad: een typische Doves-song. Mooi drumpatroontje, dan een simpele gitaarmelodie erover en na een minuut komt de stem er pas aan. Dan variëren ze op het ritme en de melodie tot ze het beu zijn. De house-roots schemeren hier duidelijk door. Met simpele bouwstenen een nummer van 5 minuten schrijven dus. Dat dit ook werkt op deze cd die duidelijk niet voor de dansvloer bestemd is, illustreert hun kunnen. Op het eerste gehoor is het allemaal wat eentonig, maar heb je de twee hooks (melodie en ritme) al een paar maal gehoord, onvouwt de muziek zich in al haar hypnotiserende pracht.

"M62 song" is een cover van King Crimson, een prog rock-groep uit de jaren ’70 en zo klinkt het ook: alsof de geluidsmixer iets te veel van het magische kruid gerookt had en de galm-knop van het mengpaneel geblokkeerd is. Het is er wat over, maar de skip-toets brengt steeds redding. "NY" zit vol met bizarre gitaareffecten en even lijken de heren zelfs "Airbag" van Radiohead in te zetten. "Satellites" is rustige gospel met weerhaken. In "Friday’s dust" krijgt de vocoder een hoofdrol toebedeeld, de muziek zou van Mercury Rev of John Lennon kunnen zijn. Het Doves-recept, maar dan met meer en extremere variaties.

En dan is er het twee prijsbeest van de cd: "Pounding", de nieuwe single. Een onweerstaanbare beat en een pracht van een refrein: fantastisch nummer. Halverwege halen ze die ene Edge-riff boven die The Edge zelf nog niet eens ontdekt had. Op een festival, bij ondergaande zon moet het heerlijk meezingen en -dansen zijn. Op café zeer geschikt om een lichte headbang aan de toog de ondernemen en de voetensteun van de kruk er iets te enthousiast uit te trappen. Hierna gaat het onherroepelijk weer wat bergaf. De titelsong is wat te psychedelisch, "The sulphur man" misschien iets te zeurderig, maar "Caught by the river" is weer prijs. Een nummer dat de heren van Coldplay waarschijnlijk liefst op hun cd hadden staan.

Benieuwd hoe hard deze laatsten de ‘nieuwe Radiohead’-wisselbeker terug willen. Met The Last Broadcast maakt Doves alleszins een even grote sprong voorwaarts als Radiohead met The Bends. Koop nu dit album en zeg binnen twee jaar dat je ze al langer kende. The last broadcast is bovendien een heerlijk album voor de zomeravonden. Ook te genieten voor mensen die muziek verkiezen boven hipdoenerij. U dus, waarde Goddeau-lezer.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − vier =