Vergissen we ons, of is melodieuze emo-pop weer in? Warm pianospel en mooie stemmen mogen weer, en daar is onze gevoelige zijde helemaal niet rouwig om. Een album dat op deze wijze na oneindig veel luisterbeurten blijft klateren als een beekje doorheen de woestijn, is de onovertroffen eersteling van Kate Bush.
Ondertekende was zelf nog maar een kick inside toen de piepjonge Kate Bush (ze was negentien) haar langverwachte debuutplaat maakte waarmee elke opvolger zou vergeleken worden. Kate leerde als meisje piano spelen in een schuurtje achter haar huis, en wat moet dat mooi geklonken hebben. Ze was nauwelijks zestien toen een zelfgemaakt demo’tje in handen viel van Pink Floyd-gitarist en legende David Gilmour, en meteen kreeg ze een contract van EMI aangeboden. Ze dook de studio in en kwam eruit met "Wuthering Heigths", een wondermooie pianopopsong, gebaseerd op Emily Brontes gelijknamige roman (of liever, op de verfilming ervan die Kate gezien had).
"Wuthering Heigths" bereikte meteen de top van de Britse hitparade, Kate Bush werd hot, en Engeland wachtte ongeduldig op een album. Dat werd The Kick Inside, verscheen in 1978, verkocht als een trein (meer dan een miljoen exemplaren in Engeland alleen al), en was van een ontstellend hoog niveau. Ook de tweede single, "The Man with the Child in his Eyes", werd een klassieke song.
De ongewone, soms verrassend Oosters aandoende melodieën grijpen naar de keel, vooral door het hoge stemmetje waarmee Bush ze zingt en dat haar handelsmerk zou worden. Ze klinkt als een nimf in de ijle lucht van een loofbos dat ontwaakt na een onweersnacht. Zelf gezongen backing vocals en heerlijk plukkende pianopartijen weven een cocon rond haar stem dat de luisteraar even een andere wending laat vermoeden, om zich dan weer gladjes rond de melodie te spannen.
Stevig op de voorgrond gemixte drums en een soms uitfreakend baslijntje (en dan dat orgeltje in James and the cold Gun!) verraden een glamrock-invloed, een stroming die Kate Bush overigens wel lag: evenveel als haar zangtalent benutte ze haar opleidingen in dans en mimiek om haar video’s en (zeldzame) optredens van veel emotie, kitsch, make-up en kostuumwisselingen te voorzien. Toch verschilt Bush’ muziek van elke gangbare stroming die, jaren voor de alternatieve scène een podium kreeg, gemakkelijker te verteren was.
Je hebt wel enkele luisterbeurten nodig vooraleer de eigenzinnige arrangementen echt gaan aanspreken, maar qua thematiek plant Bush met haar songs haar mes meteen in het hart van de universele jeugd. Zonder ook maar een ogenblik melig te worden, schildert ze enkele rake emoties waarmee jonge zielen te kampen hebben: melancholie, verliefdheid en goesting in het leven: "It could be love/Or it could be just lust but it will be fun/It will be wonderful"…
Als woman-songwriter-performer heeft Kate Bush tenslotte een bijzonder grote invloed gehad op een hele generatie woman-songwriters die een warm pianospel, een knappe stem en goeie teksten innerlijke kicks proberen teweeg te brengen, zoals Tori Amos en Sarah McLachlan.
