Lunascape :: Reflecting Seyelence

"Lunascape maakt ambient triprockmuziek met invloeden van Portishead en Dead can Dance", weet de bio ons te vertellen. Fijn, zo hoeven wij u dat al niet meer te melden. "Zangeres zou graag Heather Nova willen zijn" had er voor ons part ook bijgemogen. Maar wie zou dat niet willen, natuurlijk?

Zangeresje Kyoko Baertsoen is in elk geval gepokt en gemazeld in het genre: ze was één van de zangeresjes die het prille Hooverphonic aan de lopende band versleet. Over die periode mag ze contractueel nog altijd niet veel prijsgeven maar ze heeft er duidelijk van geleerd: bij Lunascape houdt ze samen met creatief brein Walter Hilhorst de touwtjes stevig in handen.

Toch verschilt Reflecting Seyelence niet erg van de eerste van Hooverphonic. Je hoort dezelfde Portishead-invloeden, dezelfde dromerige sfeer en etherische zang. Opener "Your Shadow" is nog aangenaam, net als de twee singles die daarop volgen. Het dramatische "Tears from the Moon" doet vrij expliciet denken aan "Mad about you" van — inderdaad — Hooverphonic. Zonder het ultrasone geluid van Geike Arnaert echter. Wel heeft het dezelfde majestueuze strijkers, hier van de hand van de veel gevraagde Piet Goddaer.

Ook "My 2nd Skin" is een aangename single, niet in het minst omdat het ritme hier iets hoger ligt dan het gemiddelde albumtempo. Op zijn slechtst sleept Reflecting Seyelence zich immers voort als Pavarotti op een erg hete zomerdag. Daarom ook dat het uptempo "Yairo" in de tweede helft erg welkom is.

Net als "Lane Navachi" is dat laatste nummer in een verzonnen taal geschreven maar — het moet gezegd — de zin daarvan ontgaat ons een beetje. Natuurlijk, de bedoeling om de stem als niet meer dan een instrument te beschouwen en enkel met klanken te spelen ligt voor de hand. De vraag is of het ook lukt: als luisteraar ben je zowiezo geneigd naar betekenisvolle klanken te gaan zoeken in het taaltje. De gimmick stoort echter niet, "Lane Navachi" en "Yairo" zijn twee van de betere tracks.

Op zeldzame momenten doet Reflecting Seyelence even de oren spitsen maar puntje bij paaltje klinkt de plaat reeds bij een derde beluistering al te vertrouwd. "Love=creepy" klinkt allesbehalve griezelig, "Inferno" heeft met zijn folky touch nog een zeker appeal maar afsluiter "Dream Scenario" klinkt ronduit verveeld.

Wat heeft grote voorbeeld Portishead dan wel dat Lunascape niet heeft? Vanalles: Reflecting Seyelence mist een scherpte die Portishead wel had. Evenmin grossiert het in de diepe tristesse van Dummy. Lunascape wil vooral niet storen en doet dat ook niet. Het gevolg is evenzeer dat het de grijze middenmoot niet ontstijgt. Reflecting Seyelence doet wat denken aan die fijne man achter het loket op de gemeente. Vriendelijke mens, maar je bent hem al vergeten als je terug op straat staat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − veertien =