Lunascape :: ”Liever Sinead dan Alanis”

Die tweede plaat moest er snel komen, hadden ze bij Lunascape beslist, nadat hun debuut veel te lang in de schuif was blijven liggen. Maar uiteindelijk zit er toch opnieuw bijna twee jaar tussen Mindstalking en de voorganger. Inhoudelijk is er echter niets veranderd. Kyoko Baertsoen en Walter Hilhorst maken nog altijd dezelfde mooie trip-pop.

De keuken van CNR-records heeft een galm. Een hele mooie. Maar wel een ramp voor kleine dictafoontjes zoals die waarmee je een interview opneemt. En dus gingen we nog maar eens door des interviewers nachtmerrie: een opname die klinkt als een nucleaire explosie. Tussen de ruis door, konden we nog net het volgende peuteren:

"Het moest transparanter worden", zegt Walter op de vraag wat er nieuw is aan Mindstalking in vergelijking met hun debuut. "Het moest opener worden want op Reflecting Seyelence zat alles nogal vol."

enola: Voor "Tears From The Moon" van jullie vorige plaat werkten jullie samen met Rick Nowels, een man die songs schreef voor onder andere Madonna en Dido. Wat leer je van zo iemand?
Kyoko: "Ik heb er vooral over de structuur van een nummer geleerd: hoe schrijf je een song. Die man begint bijvoorbeeld met het refrein, laat dan zoveel maten over voor een brugje,.. Eigenlijk leerden we de regels van het songschrijven."
Walter: "Je moet eerst de regels kennen voor je kan experimenteren. Eigenlijk hebben wij het altijd andersom gedaan, door met film te werken en daar muziek voor te schrijven. Ik heb zo wel een aantal tapes vol met keukengereimuziek, Einstürzende Neubauten-achtige dingen. Dat waren ook de bands waar we in de jaren tachtig weg van waren: de Neubauten, In The Nursery,… Maar het is niet gemakkelijk om in dat genre deftige muziek te maken en nu zijn we op een punt gekomen dat we gewoon deftige popsongs willen schrijven."

enola: Je kunt natuurlijk ook bewust de regels niet leren, waardoor je geest niet vooraf al geconditioneerd is en je misschien op nieuwe dingen stuit. Zo sprak de Velvet Underground van bij het begin af niets te doen dat al bestond: geen blueslicks, geen r&b,…
Walter: "Muziek is dan ook geen wetenschap. Alle benaderingen zijn ok, maar voor ons was het fijn om te weten hoe het moet. Het was raar om die regeltjes pas na zoveel jaar toe te passen."

enola: En toen coverde Sinead O’ Connor "Tears From The Moon". Champagne?
Kyoko: "Ik was toch blij. Temeer omdat ik veel met haar vergeleken ben vroeger en nu zeggen ze dat niet meer: plots coverde Sinead O’ Connor ons immers, en niet omgekeerd. Ik vind het dan ook een fantastische madam: als ik moest kiezen tussen vergeleken worden met Sinead of Alanis dan weet ik het wel. Ik heb ze ook mogen ontmoeten in de Elisabethzaal in Antwerpen dit jaar. Best spannend: ze had bijna alle pers al naar huis gestuurd, en we hebben daar twee-drie uur moeten staan wachten, toen ik haar daarna mocht spreken was ze wel superlief."

enola: Vond je het ook een geslaagde cover?
Walter: "Het had veel beter gekund: het was teveel computerwerk, veel meer dance-achtig. Wij hadden bijvoorbeeld echte violen gebruikt. Ik vond het jammer."
Kyoko: "De remixen die ervan bestaan vind ik beter dan de originele cover."

enola: Tot mijn grote verbazing kom je jullie naam op het internet vaak tegen tussen allerhande gothic groepen.
Walter: "Ik weet niet hoe dat komt. Misschien door de combinatie van zware gitaren met zangeres. Maar wij worden vergeleken met Evanescence en Within Temptation. Ok, we hebben één zwaarder nummer, maar gothic zijn wij toch niet? Ik had dat nooit verwacht."
Kyoko: "Iedereen hoort telkens iets anders in ons. En dat kan erg verschillen, zoals met de vergelijkingspunten voor mijn stem: als ze zeggen Sinead O’ Connor of Liz Fraser, dan weet ik wat ze bedoelen, maar vergelijkingen met Evanescence en Within Temptation kan ik echt niet plaatsen."

enola: Jullie zijn met Reflecting Seyelence ook goed onthaald in Duitsland. Hoe kwamen jullie daar terecht?
Kyoko: "De plaat is daar ook uitgebracht en vooral het feit dat we de soundtrack voor de IMAX-film Haunted Castle hebben verzorgd, heeft geholpen. Blijkbaar zijn er nogal wat IMAX-zalen in Duitsland en dat zorgde voor goeie promotie."
Walter: "Mindstalking komt er ook uit, dus ik denk wel dat we er kunnen gaan toeren. We krijgen trouwens veel reactie op die IMAX-film, vooral uit America. Dan komen die Amerikanen uit één of ander luxehotel in Las Vegas waar ze die film draaien en gaan ze op zoek naar onze soundtrack. De mensen blijven er blijkbaar soms speciaal voor zitten tijdens de credits om onze naam te ontcijferen en dat is geen gemakkelijke zaak: de credits zitten allemaal in kleine moeilijk te lezen 3D-belletjes. Zeker de titel van het nummer niet ("Lane Navachi", mvs), want dat is een woord dat niet bestaat. Maar toch merk je dat de mensen de zoektocht er voor over hebben."
Kyoko: "Soms hoor je dat mensen uren en uren hebben zitten surfen tot ze onze site vonden."

enola: Op jullie debuut hadden jullie nog zo’n nummer met een zinloze tekst. Waarom deden jullie dat?
Kyoko: "Zo beginnen wij altijd nummers te schrijven. Ik zing klanken, en achteraf schrijft Walter de tekst. We kunnen al onze nummers zo brengen dus, maar met "Lane Navachi" en "Yairo" gaf dat zo al sfeer dat een tekst niet echt meer nodig was. Het was dus echt niet met de bedoeling het zo aan te pakken, het nummer had gewoon niet meer nodig. "

enola: Het grappige is dat je als luisteraar wel op zoek gaat naar betekenisvolle woorden.
Kyoko: "Blijkbaar werkt het heel intrigerend. Soms krijgen we feedback van mensen die zeggen: we zijn hier al uren aan het ontcijferen wat je zingt. En die zich afvragen over wat het gaat. Ik schrok daar wel van, dat mensen daar zo mee bezig zijn. Meestal antwoorden we dat ze er hun eigen interpretatie aan moeten geven."
Walter: "Voor Sabam hebben we die tekst moeten uitschrijven. We hebben daar dus een heel nonsensicale tekst gedeponeerd."

enola: Heb je niet meer plannen voor soundtracks? Dat triphop-element leent zich er toch toe?
Kyoko: "Het laatste nummer op Mindstalking, "Sos Planet", is speciaal geschreven voor de soundtrack van een nieuwe IMAX-film van de regisseur van Haunted Castle: een documentaire die is vertoond op de Kyoto-opvolgingsconferentie in Zuid-Afrika.Dàt nummer is echt daarvoor geschreven, in tegenstelling tot de Haunted Castle-OST waar gewoon dat ene nummer van ons werd geleend."

enola: Jullie volgden zelf filmschool, geen zin om ook zo’n projecten te doen? Kunnen we ooit Lunascape’s Anyway The Wind Blows verwachten?
Kyoko: "We verzorgen zelf onze videoclips."
Walter: "Een videoclip maken is leuk maar in een film moet je zoveel tijd in steken: dan moet je alleen maar daarmee bezig zijn. Op het RITS, waar wij studeerden, zaten ook veel muzikanten zoals Alex Callier en Frank Duchêne. Er was ook elk jaar een free podium. En daar hebben Kyoko en ik elkaar leren kennen. Ergens in ’94 vermoed ik."
Kyoko: "Ergens is dat gemakkelijk te verklaren: er zijn in ons land geen scholen waar je moderne muziek kunt leren. Je staat voor de keuze: of conservatorium of een school waar je toch iets met kunst te maken hebt. "

enola: Wat zijn de plannen nu? Jullie gaan nog niet onmiddellijk op tour?
Kyoko: "We laten het komen zoals het komt. Eerst hopen dat de single en de plaat aanslaan en dan dat festivals ons boeken."

enola: Hoe werken jullie om de muziek te schrijven? Met de groep?
Kyoko: "De meeste nummers worden door mij of Walter geschreven, maar we schreven wel effectief ook nummers met onze bassist Wouter Berlaen en gitarist Patrick Steenaerts. "Mute Emotion" en "Praise Me" bijvoorbeeld. In de toekomst kunnen we dat hopelijk meer gaan doen want nu worden ze er een beetje bijgesleurd, vind ik, terwijl hun inbreng echt wel belangrijk is geweest."
Walter: "We werken elk apart: Kyoko maakt nummers, ik maak nummers. En die brengen we dan samen en daar sleutelen we dan verder aan."

enola: is er een typisch Kyoko-nummer en een typisch Walter-nummer?
Walter: "De nummers van Kyoko zijn vaak iets kinderachtiger. Kinderlijker bedoel ik. Haar muziek is zoeter terwijl er bij mij wat meer peper inzit. Maar dat kan evengoed omgekeerd hoor: vaak is het een combinatie van
tegenstellingen."
Kyoko: "Ik werk vooral repetitiever en zonder al te veel gitaren. "Daydream History" is daar een mooi voorbeeld van."

enola: Waar slaat de titel Mindstalking op?
Kyoko: "Het slaat op van die dingen die je niet uit je hoofd kunt zetten. Iedereen is met van die dingen bezig waar je liever niet aan zou denken maar die je je hoofd niet uit krijg. En daar slaat Mindstalking op. Maar we willen dat beeld ook niet te eng leggen: het staat iedereen vrij om er zijn eigen interpretatie aan te geven. Dat maakt het immers net zo mooi: iedereen kan er bij denken wat hij wil."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

7 − twee =