Peter Vermeersch & Flat Earth Society :: Larf/Minoes

Het gaat goed met Peter Vermeersch. Samen met zijn big band Flat Earth Society (FES) bracht hij in 2001 met Bonk een tweede cd uit en benoemde Brugge 2002 hen tot huisorkest. Daarnaast speelde hij in het theater met Josse De Pauws Larf en nam hij de soundtrack op van Minoes, de nieuwste film van Vincent Bal.

De twee laatste zijn recentelijk op schijf gezet en liggen hier ter bespreking voor me. Larf werd aangekondigd als een grote jamsessie tussen acteurs, muzikanten en een kunstenaar. De cd is de integrale live-opname van de voorstelling. Het is een vreemd idee om een theaterstuk op cd te zetten, maar bij Larf kan het gerust: de acteurs brengen hun tekst. Niet meer dan dat. Geen groteske bewegingen, geen magistrale dialogen. Alle aandacht gaat naar de muziek van Peter Vermeersch: de tekst begeleidt de muziek en niet omgekeerd.

De cd bevat enkele magistrale composities, vol met ritmewisselingen, maatveranderingen en solo’s. Neem nu "Zonk". Bij het begin trekt de ritmesectie je volledige aandacht, gaandeweg bloeit het instrumentarium open en krijgen we een volwaardige dialoog tussen de blazers en de percussie. Een andere song van hetzelfde kaliber is "Cocksandtails". Josse De Pauw zegt op een bepaald ogenblik "Kindje moet gauw komen of wij worden zot." En zie het gebeurt: de muziek illustreert het door chaotische stukken af te wisselen met happy melodietjes.

Bij "Ikkeikke" laat Vermeersch de hele groep in de handen klappen. Het brengt een extra dimensie aan het nummer. FES blijft een band die je bij voorkeur live aan het werk moet zien, de vinnigheid van de groep gaat — helaas — soms verloren op cd. Maar omdat Larf een integrale opname is, blijft het live-gevoel bewaard.

De andere cd, Minoes, is de soundtrack van de jongste film van Vincent Bal. De film opent het Kinderfilmfest van het Filmfestival van Berlijn op 7 februari 2002 en speelde al in de Nederlandse bioscopen. Hoewel het een kinderfilm is (over een juffrouw die naar eigen zeggen vroeger een kat was), klinkt de muziek zonder meer volwassen. Geen poppy deuntjes in de aard van K3 een aanverwanten die elke kleine spruit in de buurt binnen enkele dagen luidkeels staat te schreeuwen. Neen, Peter Vermeersch schreef jazzy stukjes, die — zonder dat je de film gezien hebt — probleemloos de avonturen van Minoes opwekken.

Op de cd staan 42 flarden muziek. Flarden, want de gemiddelde lengte van de nummers is niet langer dan een minuut. Korte filmische stukjes, die verhaaltjes en gevoelens opwekken. Zo kunnen sommige nummers probleemloos spanning opwekken, bijvoorbeeld "Stilleven met Jakkepoes". Zonder dat je de film gezien hebt of zonder de titel van het nummer te kennen, wekt "De zoekactie" door zijn hoge ritme en filmische klank probleemloos een zoektocht of achtervolging op.

Met Minoes keert Vermeersch terug naar zijn roots: de jazz. Vermeersch, liefhebber van onder andere vooroorlogse jazz, blijkt voor deze composities danig onder de indruk van de muziek van zijn "leermeester" Duke Ellington. Helaas komt de geniale complexiteit van de composities minder tot uiting in deze cd dan bij Larf. Ze is er wel, maar het poppy karakter van de nummers verwijst de complexiteit soms naar de achtergrond. Jaja, Minoes is een aangenaam schijfje dat de volgende weken in mijn cd-speler mag logeren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 2 =