Nu is de lente eindelijk in het land, worden ons opnieuw herfstige sferen in de schoot geworpen. Geen lentefrisse Alizée of Kylie in onze bus, maar treurwilgen met gitaren, banjo’s en wat dies meer zij. Dat noemen wij nu “schoon”, jawel.
Timesbold komt uit Brooklyn en bestaat naast spilfiguur Jason Merritt (ook bekend als Whip) uit Dan Goebel en Max Lichtenstein. Hun titelloze debuut roept een waslijst aan referenties op: bij beluistering tuimelen namen als Bonnie ‘Prince’ Billy, Neil Young en Sixteen Horsepower over elkaar heen om toch maar eerst vermeld te worden. Om onenigheid tussen deze heren te vermijden houden we het maar op de verzamelnaam: Timesbold is zwaar into Americana, dat hippe genre dat een potje maakt van banjospelende cowboys, blues op zijn witte negers en een alles doordringende tristesse.
Meritt’s stem ligt erg dicht bij die van Will Oldham maar in tegenstelling tot diens platen is Timesbold voorzien van een rijker instrumentarium: van mellotron, optigan, harmonium over zingende zaag gaat het naar theremin, banjo en mandoline. Voorwaar een verscheiden aanbod.
“House Demands” doet met zijn banjogetokkel en plukkende bas erg denken aan Sixteen Horsepower, nog zo’n groep die met de country- en blueserfenis van opa iets interessants doet. Als Meritt dan nog uitpakt met zinnen als “the good lord ’ll keep them knees bleedin’” komen we helemaal thuis in het godvrezende universum van David Eugene Edwards.
Afsluiter “Van Gogh” doet met zijn mondharmonica dan weer erg denken aan het countryste van Neil Young. Waarna nog een aangename bonustrack komt. Timesbold is een groeiertje. Het duurt even voor je er binnen raakt en ze gaat pas onder je huid zitten bij de zoveelste beluistering. Het is er nu echter niet meer weg te krijgen.
