Het is zeker niet de eerste maal dat de legende van Robin Hood – de dertiende eeuwse vrijbuiter die volgens de populaire overlevering in verhalen in de bossen van Nottingham stal van de rijken en aan de armen gaf – onderworpen wordt aan een revisionistische benadering. “He was no Hero” bijt de poster van The Death of Robin Hood ons toe, maar eerder was er al Ridley Scotts versie uit 2010 die in veel mindere mate hetzelfde deed en er was de mislukte poging van Otto Bathurst uit 2018, maar eigenlijk was ook Richard Lesters Robin and Marian uit 1976 (tot nader order nog altijd de beste verfilming van de sage) al een prent die de heroïsche mythe voor een groot stuk herschreef.
Ditmaal is Michael Sarnoski aan zet, de regisseur van het eigenzinnige Pig (en het snel te vergeten A Quiet Place: Day One) met een nieuwe benadering die behoorlijk ontluisterend en donker is. Dat donker mag u letterlijk nemen want de beelden in The Death of Robin Hood zijn bewust heel duister. Toch zit er een duidelijk idee achter die aanpak, zoals fotografieleider Pat Scola uitlegde aan het vakblad American Cinematographer. Er wordt gewisseld van formaat – van breedbeeld naar 1:66 – voor heden en verleden van de held (hier duidelijk antiheld) en voor elk deel is er ook een ander lichtschema, met koude, bleke kleurtonen voor wat voorbij is, en warm haard- en zonlicht voor het heden, aldus Scola. Het idee om met twee bewust heel verschillende partituren te werken heeft een aantal pluspunten, al voelt het vooral tijdens het eerste half uur ook wel wat gekunsteld aan: elk beeld is dermate donker of in mist en schaduwen gehuld, dat we soms nauwelijks zien wat er aan de hand is tijdens de uitermate bloedige en gewelddadige confrontaties. Ook wanneer het formaat wijzigt en het gebruik van een lens met plastieken componenten zorgt voor een bizarre textuur tijdens de overgang, kan de cinematografie het vaak niet laten om de overdreven duisternis op te zoeken. Daartegenover staan dan wel kleine momenten van absolute schoonheid zoals een scène in een tuin die inzake licht en compositie warempel John Fords How Green Was My Valley voor de geest brengt. Ook de momenten in een afgelegen abdij zijn fraai en dragen bij tot een hybride prent die alleen de eigen stijlobsessies soms iets te ver doordrijft.
De overgang tussen twee modules speelt ook mee in het verhaal dat twee kanten van Robin (een onder make-up en baard verstopte Hugh Jackman) contrasteert en dat elementen uit de laatste bladzijden van vele Robin Hood-vertellingen plukt om ze in te zetten voor een nieuwe interpretatie die vooral kijkt naar de pijn van het doden en de prijs van het geweld.
The Death of Robin Hood bezwijkt soms onder de eigen neerslachtigheid en somberte, maar er blijft van de strengheid ook wel genoeg hangen en het minste wat je kan zeggen is dat er een idee en concept zit achter de film dat radicaal wordt doorgetrokken.
