Wie Snail Mail nu pas leert kennen, zou nooit vermoeden dat Lindsey Jordan, het brein (en de stem en gitaar) achter het project nog maar 26 is. Het kostte meteen de voorbije vijf jaar van haar jonge carrière om Ricochet, haar derde langspeler als Snail Mail, te laten rijpen. Da’s een eeuwigheid in haar jonge leven, maar haar perfectionisme heeft gelukkig geloond, want met deze derde trede komt Snail Mail zich stilaan mengen met de groten.
Jordans debuut Lush (2018) was een aardige aanzet die misschien nog iets te hard liet horen dat ze toen nog maar 18 was. Met haar tweede poging, Valentine uit 2021, maakte ze al stappen in de richting van een eigen geluid binnen die niche van indierock-singer-songwriters met jeuk naar de jaren negentig. Dat ze vijf jaar veil had om Ricochet bij te schaven en op punt te stellen, telt als argument dat dit meer is dan een logisch vervolg. Zelf geeft ze aan dat ze het instrumentale plaatje van haar opvolger voor Valentine al tijdens het toeren voor die tweede min of meer voor elkaar had in haar hoofd.
De zoektocht naar volwassener thema’s, en dan vooral het geloofwaardig uiten daarvan, bleek de grootste uitdaging. Dat Ricochet het vaak over vergankelijkheid heeft, viel al op aan de singles die de release voorafgingen. “Dead End” lijkt overduidelijk in zijn thematiek maar heeft nog nuance. “My Maker”, waarin Jordan met de woorden “above us it’s just sky” John Lennon parafraseert, is dan weer bewust wat doorzichtig. “Tractor Beam”, ten slotte, doet het opnieuw geslepener met een buitenaardse tenhemelopneming als metafoor voor een relatiebreuk.
Niet alleen met het thematische concept van Ricochet laat Snail Mail zich op zijn meest ambitieus kennen. De basis blijft nog altijd een eigentijdse (en -wijze) twist op de alternatieve gitaarrock van de nineties, maar door het veelvuldige gebruik van strijkers die de songs grootser maken, laat Jordan vooral haar voorliefde voor Smashing Pumpkins horen. Denk daarbij eerder aan “Tonight, Tonight” (dat Snail Mail twee jaar terug ook coverde) dan aan “Zero”. Het lo-fi rafelrandje van haar vroegste werk heeft Jordan alvast helemaal achterwege gelaten in haar groei als artieste met een meer uitgesproken visie.
Niet dat Ricochet altijd raak schiet. “Light On Our Feet” en “Cruise” in de eerste albumhelft en “Nowhere” in de tweede blijven nooit echt plakken. Doe ons dan maar die huilende riff van “Dead End”, bijna anachronistisch in zijn nineties-heid – vergeet niet dat Jordan, geboren in 1999, dat muzikale tijdperk bezwaarlijk bewust beleefd heeft. Het lekker ongemakkelijke “Agony Freak” heeft ijs door de aderen stromen, en ook “Hell”, een song met twee gezichten, gedijt op een onderhuidse spanning. Dankzij de meest subtiel mogelijke drumlijnen mag het orkestrale aspect op tragere titelsong “Ricochet” helemaal op het voorplan treden.
Met Ricochet heeft Snail Mail nog geen goud in handen: daarvoor zit er nog net te weinig vlees aan sommige songs. Op zijn beste momenten (nogmaals: die riff van “Dead End”) heeft de plaat het in zich om vooral bij fans van indierock met de blik op de jaren negentig een prominente plaats op eindejaarslonglists te verdienen. De ambitie is er nu in alle geval. Als Jordan niet opnieuw vijf jaar talmt, dan ziet haar toekomst er rooskleurig uit.
