Een vrachtwagen in verlaten woestijnachtig gebied. Stilte en dan geschreeuw om hulp. En dan opnieuw huiveringwekkend stil. Het krachtigste beeld in de film is helaas ook het eerste. Want vergis je niet, dit drama over de relatie tussen een jonge Mexicaanse danser en een rijke Amerikaanse filantrope gaat ondanks de premisse maar heel lichtjes over eender welke problematiek die in het narratief naar boven komt.
Fernando (Isaac Hernández) waagt zich aan een levensgevaarlijke tocht om vanuit Mexico de Verenigde Staten binnen te komen. Maar in tegenstelling tot zijn medereizigers heeft hij een concreet einddoel voor ogen. Hij is op weg naar San Francisco, waar zijn oudere en rijke vriendin Jennifer (Jessica Chastain) woont wiens familieorganisatie zijn dansschool in Mexico oprichtte. Lichtjes verrast maar zeker niet ontevreden ontdekt Jennifer Fernando in haar bed thuis. Maar al snel blijkt dat het droombeeld dat ze beide hadden van hun relatie toch niet lijkt te werken in ‘the land of the free’. Zeker wanneer blijkt dat Jennifer niet zit te wachten op een publieke relatie en Fernando liever verborgen houdt. Uit woede straft Fernando Jennifer vervolgens door uit haar leven te verdwijnen, wat haar tot wanhoop drijft.
De basis voor hun relatie is sowieso al geen vorm van liefde, maar is transactioneel en komt eerder voort uit nood en begeerte. Hij wenst een beter leven en denkt dit in de USA te kunnen vinden. Zij wil genot en verlangt naar zijn jong en afgetraind lichaam. Ondanks de titel is er dus helemaal niets dromerigs aan het verhaal, maar gaat het om een bijna bestiale aantrekking en het machtsspel dat door hun afkomst intrinsiek deel uitmaakt van hun relatie. Die foute machtsverhouding zou volgens de Mexicaanse regisseur Michel Franco een (niet bepaald subtiele) allegorie voor de relatie tussen Mexico en de Verenigde Staten moeten zijn. En ook al zijn er wel kleine opmerkingen die wijzen op de complexiteit van die relatie en het migratieprobleem, de hele politieke laag voelt toch wat pover aan in
ICE-tijden. Om dan tegen het einde over te gaan in het overschrijden van andere grenzen en het onnodig in beeld brengen van seksueel geweld om toch iets van emoties in de kijker
los te wekken. Michel Franco gaf in interviews en Q&A’s aan te willen provoceren, omdat hij niet gelooft in relaties waarbij een machtsverschil aan de basis ligt. En hoewel het overduidelijk is dat de film niet op een positieve noot moet eindigen, is het onduidelijk – en toch ook wel onbegrijpelijk – wat de toegevoegde waarde is van die scènes.
