All That’s Left of You is de derde speelfilm van de Palestijns-Amerikaanse actrice, regisseur, producente en scenarioschrijfster Cherien Dabis, die in 2009 debuteerde met het enthousiast onthaalde Amreeka. Haar jongste film is een meeslepende familiekroniek die meer dan een halve eeuw omspant en zich uitstrekt over drie generaties.
De niet-lineair gestructureerde film begint in de late jaren negentienhonderdtachtig, wanneer twee tieners betrokken raken bij het protest dat uitbreekt tegen de Israëlische bezetters op de Westelijke Jordaanoever. Als soldaten er plots het vuur openen met het doel de demonstranten uit elkaar te drijven, wordt één van de jongens getroffen door de inslag van een rondvliegende kogel. Vervolgens grijpt zijn moeder (vertolkt door Cherien Dabis zelf) deze gebeurtenis aan om diep in haar eigen familiegeschiedenis te duiken.
Ze doorbreekt de vierde wand en richt zich rechtstreeks tot de kijker – voor wie het volgens haar noodzakelijk is om meer zicht te krijgen op het verleden, teneinde de situatie die tot dit noodlottige moment heeft geleid beter te kunnen kaderen. Vanaf daar maakt All That’s Left of You een eerste tijdsprong naar 1948, wanneer de stad Jaffa wordt ingenomen door zionistische milities en de grootouders van de jongen uit de openingssequentie met geweld uit hun woonst worden verdreven.
All That’s Left of You belicht de turbulente geschiedenis van het Israëlisch-Palestijns conflict en illustreert de verwoestende gevolgen van een intergenerationeel trauma. Wat de film zo bijzonder maakt is de complexe achtergrond: All That’s Left of You werd immers niet alleen gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de cineaste en de verhalen waarmee ze destijds is opgegroeid, maar ook belangrijke historische feiten en sleutelmomenten uit de Palestijnse geschiedenis worden in de plot verweven.
Zodoende ontvouwt zich een aangrijpende familiesaga die ons meevoert van bij de etnische zuivering tijdens de oprichting van de Israëlische staat (de zogenaamde Nakba – waarop in het Westen nog altijd een taboe rust) en het begin van de Israëlische kolonisatie, naar de vluchtelingenkampen in het belegerde Palestina van eind de jaren ‘70, tot aan de eerste Intifada van 1987 en een laatste – zij het wat overbodig – hoofdstuk in 2022. Niettegenstaande de vele beproevingen die de familie doorstaat en de tegenslagen die ze te verwerken krijgen, is All That’s Left of You vrij van overdreven sentiment of breed uitgesmeerde dramatiek.
Hoewel Cherien Dabis de film als instrument gebruikte om het verdriet waarmee ze geconfronteerd werd te verwerken, weerklinkt in All That’s Left of You vooral een boodschap van hoop. Bovenal is het een film met een grote rijkdom en een diepe emotionele impact. Dabis vertaalt bijvoorbeeld een vroege herinnering uit haar jeugd tot één van de meest krachtige scènes uit de film: als de vader van de kleine Noor aan een grenscontrolepost wordt vernederd door een groepje militairen. Wanneer het kind dit tafereel lijdzaam moet aanschouwen lokt dit niet alleen een hevige reactie uit bij Noor maar verandert dit ook zijn perceptie van zijn vader waar hij voordien altijd naar opkeek maar die hij nu beschouwt als een lafaard.
Wat de authenticiteit van de film daarnaast nog bevordert en aanscherpt, is het feit dat de regisseur beroep kon doen op een echte familie om de verschillende personages tot leven te wekken. Mohammad Bakri (die in december 2025 overleed en een gezaghebbend figuur was binnen de Palestijnse cinema) vormt met zijn kinderen een heuse acteer-dynastie. Door hen te kunnen strikken voor de film ging voor Dabis een droom in vervulling, al heeft dit drama wel een bewogen productiegeschiedenis achter de rug.
Cherien Dabis broedde vijf jaar op het idee voor de film en had de opbouw van de prent reeds volledig uitgestippeld alvorens ze zich toelegde op het scenario. De opnames brachten haar voor een grote logistieke en financiële uitdaging. Meer nog, de oorlog in Gaza dwong de crew uit te wijken van Palestina naar Cyprus, Griekenland en Jordanië en vijf maanden van intensieve voorbereiding achter te laten. De nieuwe locaties stelden hen echter in staat om de ideeën verder te laten rijpen en ter plaatse meer gelaagdheid aan het script toe te voegen.
Dat All That’s Left of You er, qua beeldvoering, op het eerste zicht vrij traditioneel uitziet is geen toeval. Dabis wou naar eigen zeggen een cinematografische stijl nastreven die aanleunt bij de klassieke Hollywoodfilm. De cineaste en haar fotografieleider Christopher Aoun spendeerden heel wat tijd om elke scène minutieus te analyseren. Hoewel iedere tijdsperiode uit de film zich op visueel vlak van de andere moest onderscheiden, was het essentieel dat er een duidelijke cohesie aanwezig was. De film diende een welhaast epische grandeur uit te stralen, maar behoorde terzelfder tijd ook iets heel intiems te hebben – waarbij werd afgewisseld tussen digitale opnames en wideshots met anamorfe lenzen.
Het verschil tussen de tijdsperiodes werd overigens ook doorgetrokken in de mobiliteit van de camera. Voor het gedeelte in 1948 werd deze meer observerend op de achtergrond geplaatst, terwijl bij de sequenties in het vluchtelingenkamp werd gewerkt met Steadicam aangevuld met handgeschoten camerabewegingen. Het luik in de jaren ‘80 moest dan weer een rusteloze energie overbrengen en de personages dicht op de huid zitten, terwijl in het slot eenzelfde techniek werd toegepast als in dat van de jaren negentienhonderdveertig, waardoor dat onderdeel een meer gepolijste aanblik moest hebben.
Dit alles heeft Cherien Dabis bepaald geen windeieren gelegd. Sinds All That’s Left of You z’n wereldpremière beleefde op het Sundance Film Festival, rijgt de prent – die mede geproduceerd werd door Javier Bardem en Mark Ruffalo – de prijzen aan elkaar. Wat in mijn ogen volkomen terecht is, daar de film niet alleen omwille van zijn brandend actuele thema uw aandacht verdient.
