Op donderdag dalen we de trappen af naar de benedenverdieping van het Gentse Wintercircus, klaar voor een avond muziek die niet goed in zonlicht gedijt. Vanavond speelt hier immers DJ Krush ten dans. De Japanse beatbakker werd bekend (en volgens sommigen zelfs legendarisch) vanwege zijn releases bij Mo’Wax, maar zijn duistere beats zijn, zo blijkt, ook vandaag nog steeds zeer relevant.
Glass Museum werd jaren geleden al opgemerkt door Lefto, en maakt elektronische muziek uit de school van Stuff. en Echt! Vanavond stellen ze in première hun nieuwe album voor (dat daags nadien verschijnt). Deze heren draaien Dilla in hun soep, smeren Thundercat op hun brood en ademen teugjes Aphex Twin, ze brengen hiphopbeats die mank in de pas lopen, aangevuld met elektronica volgens een loud-quiet-loud principe.
Het ritme is eerder een suggestie dan een keurslijf, de drie muzikanten deconstrueren hun nummers om alles op gezette tijden terug ineen te laten klikken. Constant zijn ze op zoek naar de groove. Af en toe pakken ze hem beet en klinken ze als een jazzclub in een denderend metrostel, maar even vaak verzuipen hun songs in gepriegel. Bovenal konden we ons niet van de indruk ontdoen dat het allemaal nét iets te braaf is. Er is over alles nagedacht: de opstelling waarbij ze met z’n drieën naar elkaar kijken, de podiumoutfits van zwarte broeken en witte shirts, maar het komt allemaal te bestudeerd over en er zit net iets te weinig poeder in de loop om volledig te ontploffen.
Dat laatste is meteen het grote verschil met DJ Krush. Hij zal wel met precisie bommetjes droppen, ook al neemt deze veteraan zijn tijd om zijn set nauwkeurig op te bouwen. Tegen backgroundvisuals van een boswandeling, opkringelende rook of dansende gensters van een houtvuur steekt een haast onopvallende man af met grijs haar en baard, en een zonnebril op de neus, verstopt tussen twee platenspelers, een laptop en een samplepad. Het zou je wiskundeleraar kunnen zijn, maar die zal nooit zulke heerlijke herrie uit zijn decks halen als wat we hier vanavond voorgeschoteld krijgen (of misschien wel, maar dat zal je dan nooit weten).
Scratches gaan zacht zalvend op in het geluid van fluitende vogels tot na enkele minuten de boel omslaat en gedurende anderhalf uur soundscapes, raves en breakbeats elkaar afwisselen, doorspekt met zoveel drops dat Skrillex er makkelijk drie carrières uit had kunnen halen. De bassen blaffen bij momenten zo laag dat niet alleen onze broekspijpen, maar zelfs onze scheenvliezen meewapperen, en DJ Krush duikt geregeld haast onder zijn tafels om dramatisch aan de knoppen te draaien. Er zijn momenten dat het inzakt, of, beter gezegd, dat we adempauzes krijgen. Het is maar hoe je het bekijkt, want wie even naar links kijkt, krijgt de beats die langs de ronde muren rollen rechts om de oren. Op een gegeven moment schuurt het tegen de sound van triphop-collega’s Massive Attack aan, of ontwaarde je een flard Nas’ “N.Y. State Of Mind”, maar dat zijn ongeveer de enige houvasten in het eerste uur van de show. Songs onderscheiden is sowieso moeilijk. De oersoep moest het ook doen zonder te onderscheiden vormen, maar krioelde toch van het leven en net als Krush bracht ze vanavond een hele wereld voort.
De Japanner stretcht zijn vingers, maakt een buiging en nipt van zijn biertje om in het 
tweede deel te schakelen naar zijn bekendere werk, met eerst en vooral “Kemuri”, een nummer zo essentieel dat het uit een rib van Adam lijkt te zijn gemaakt. Het is even wennen, want die oude triphop-sound steekt eerder braafjes af tegenover het breakbeat-festijn van het voorbije uur, maar het publiek reageert enthousiast, want vanavond speelt de dj voor een zaal van vooral ninetieskids. U herkent ze aan hun grijze haren, maar ook aan het feit dat er de hele avond lang (godzijdank) zo weinig verrekte gsm’s de hoogte ingaan om alles te filmen. Vanavond gaat het om de muziek, hier staat een held uit de jeugdjaren. Zo is het tweede deel traditioneler van aard en Krush lijkt nu gewoon plaatjes te draaien, maar geen hond die het hem kwalijk neemt. Nostalgia goes a long way.
