Mavis Staples doet een Johnny Cash’ke. Als oude krijger brengt ze met Sad and Beautiful World een dijk van een coverplaat uit en maakt zich andermans nummers volledig eigen. Tien songs, samen één gids om het leven en het bijbehorende leed te overleven.
Mavis is de last woman standing. De laatste overlevende van de muzikale familie Staples heeft het in haar zeventigjarige carrière allemaal al gezien: rassensegregatie, maanlandingen, kernrampen, oorlogen – zowel koude als ontspoorde conflicten. Ze weet dat uiteindelijk de schoonheid zegeviert – ook al moet er vaak eerst door de woestijn worden gegaan. Misschien maakt net dat het leven zo de verdomde moeite waard.
Daarom is dit album nét wat de dokter voorschreef voor deze overspannen tijden. Staples overschrijdt met dit coveralbum ras, genre en leeftijd en kiest nummers van schoon volk zonder onderscheid naar rang of stand. Ouderdomsdeken Leonard Cohen staat broederlijk naast algemeen enigma Frank Ocean, terwijl soulicoon Curtis Mayfield niet misstaat naast indierocker Kevin Morby. Op de opener eigent ze zich dan weer Tom Waits’ bluesstamper “Chicago” toe, het wordt een lofzang op haar geboortestad, de Windy City, die bluesiconen als Muddy Waters en Howlin’ Wolf thuis konden noemen.
Ook Buddy Guy trouwens, die mee de muzikale omlijsting op het album verzorgt, samen met nog klasbakken die luisteren naar namen als MJ Lenderman, Jeff Tweedy en Justin Vernon – maar je zal hen haast niet horen. Op de opener na is de muziek immers spaarzaam, zó spaarzaam zelfs dat de N-VA ze in haar partijprogramma had willen opnemen – maar het verschil is dat we hier een wél warm hart horen kloppen. Iedereen die meewerkt, wil er het beste van maken, zonder zelf te willen shinen. Van op de achtergrond stellen ze zich ten dienste van die als door de erosie van de jaren iets kwetsbaardere, maar daardoor des te warmere stem van Mavis – wie weet, misschien voor de laatste keer.
Het is die werkwijze die nummers als “Sad and Beautiful World” even ingetogen maakt als het origineel van Sparklehorse, maar Mavis keert de wanhoop die Linkous’ werk in het algemeen kenmerkt om in een oproep om te blijven zoeken. In Leonard Cohens “Anthem” is het haar ervaring en kunde die het haast tot platitude verworden “There’s a crack in everything, that’s how the light gets in” geloofwaardig weet over te brengen. Frank Oceans spookachtige soul van “Godspeed” wordt ingedikt tot een stevige portie warm dampende soulfood.
“Human Minds” is het enige originele nummer hier (het werd speciaal voor Staples geschreven door Hozier and Allison Russell), maar het is wel een emotioneel hoogtepunt van inzicht in het virus dat de mensheid is: “Even in these days, I find, this far down the line, I find good in it sometimes.” Het is hetzelfde “sometimes” die ook Sparklehorses “Sad And Beautiful World” siert, want nuance en twijfel zijn belangrijk in mededogen en vergeving – absolute waarheden zijn iets voor extremisten.
Alsook voor recensenten, want op Sad and Beautiful World valt eigenlijk niets af te dingen. Fantastisch album.
