De Taiwanese langspeler Left-Handed Girl handelt over een alleenstaande moeder die met haar twee dochters – een opstandige tiener en een nieuwsgierige kleuter van vijf – verhuist van het platteland naar Taipei, om daar een noedelkraam te openen op de drukbezette avondmarkt.
Met dit verhaal dat meerdere generaties beslaat en draait om een gezin dat het hoofd amper boven water kan houden, alsook worstelt met deze nieuwe omgeving, begeeft cineaste Shih-Ching Tsou zich in de schaduw van Oscarwinnaar Sean Baker (Tangerine, Anora). Dat is niet toevallig, want de twee kennen elkaar al van tijdens hun gezamenlijke studies in New York en deelden de regie voor Take Out uit 2004. Tsou produceerde tevens verschillende van Bakers films, waarin ze sporadisch een bijrolletje speelde. Baker schreef op zijn beurt dan weer mee aan het scenario van Left-Handed Girl, is ook als executive producer verbonden aan de film en stond bovendien in voor de montage.
Dat de Amerikaanse independent-regisseur daarmee z’n stempel drukt op deze coming-of-age-prent en er zowel thematisch als wat de esthetiek betreft veel overeenkomsten zijn, is bijna onvermijdelijk. Left-Handed Girl roept immers meer dan eens echo’s op van het raak geobserveerde The Florida Project, zo is er bijvoorbeeld een opvallende gelijkenis tussen het jongste meisje I-Jing (vertolkt door kindsterretje Nina Ye) en Moonee, de kleine belhamel uit Sean Bakers grote doorbraakfilm.
Er zijn echter nog andere parallellen te trekken tussen beide titels. Net als Sean Baker heeft Shih-Ching Tsou, die voor Left-Handed Girl terugviel op haar eigen jeugdherinneringen, oog voor de gewone mens en hoe die in soms barre maatschappelijke of economische omstandigheden een nieuw leven probeert op te bouwen. Tsou slaagt erin deze beslommeringen op een ongedwongen manier naar het scherm te vertalen, en hoewel ze daarbij de harde realiteit niet schuwt, schuilt er ook veel warmte en humor in haar film.
De vroegste plannen voor Left-Handed Girl stammen trouwens nog uit de periode die voorafging aan Take Out. Vervolgens zag een eerste versie van het script al het levenslicht in 2010, maar de film werd op de lange baan geschoven omwille van een moeizame financiering. Vijftien jaar later heeft het kennelijk nog heel wat voeten in de aarde gehad om het budget bijeen te krijgen. Het strakke draaischema van de op locatie geschoten film en de schaarse middelen waarover Shih-Ching Tsou beschikte, zette de regisseur dan ook aan om Left-Handed Girl grotendeels met iPhones op te nemen – wat volgens haar ook de enige efficiënte manier was om het bruisende nachtleven van Taipei realistisch weer te geven. Het handgeschoten camerawerk is ruw en ongepolijst, en wordt gedomineerd door felle snoepkleurtjes en neonlicht.
Deze vorm van chaos weerspiegelt de emotionele urgentie van de personages, aldus Tsou. Ze verschuift het perspectief van de levendige film geleidelijk aan naar het jongste lid van het gezin, door wiens verbaasde ogen we de wereld rondom haar gade slaan, en plaatst de camera dikwijls ter hoogte van het kind. Hoe goed ze dit allemaal ook onder de knie heeft, dit neemt niet weg dat de film wat repetitief wordt en het ritme na verloop van tijd enigszins begint af te zwakken.
Dat Left-Handed Girl in de internationale pers veel lof krijgt toegezwaaid en er vaak in superlatieven over de film wordt geschreven, moeten we dus een beetje nuanceren, al zal de prent zeker in de smaak vallen bij een breed publiek. Toch ontbreekt het Shih-Ching Tsou vooralsnog aan een eigen stem en persoonlijke visie, waardoor haar eerste soloproject blijft steken in een kleurrijk maar ietwat eenzijdig portret van het leven in de hectische grootstad.
