De enola-filmrecensenten lichten de komende dagen elk hun tien favoriete titels van 2025 toe en op 31 december krijgt u de samengestelde top 10 van de hele filmredactie. (Om in aanmerking te komen voor deze rangschikking moet een film gedurende het afgelopen jaar een Belgische release hebben gekregen in de bioscoopzalen of via VOD/streaming. Titels van op festivals die pas volgend jaar verschijnen, werden dus niet opgenomen in de lijstjes en verhuizen naar 2026.)
- I’m Still Here/Ainda Estou Aqui (W. Salles – Braz/Fr)
I’m Still Here is een politiek biografische film over de doelbewuste verdwijning van voormalig congreslid Rubens Paiva tijdens de Braziliaanse militaire dictatuur. Ondanks het zware thema helt de film nooit over naar het melodramatische, maar toont de kracht van een stilzwijgend verzet. Dankzij de goed opgebouwde familiedynamiek en de sterke acteerprestatie van Fernanda Torres als Eunice Paiva (op wiens memoires het verhaal gebaseerd is), komt de film binnen als een mokerslag.
- Bugonia (Y. Lanthimos – Usa/Uk/Ie/Can/Zk)
Bugonia volgt twee mannen, een in complottheorieën gelovende imker en zijn autistische neef, die samen een CEO ontvoeren omdat ze vermoeden dat zij een alien is. De beschrijving klinkt als een Lanthimos pur sang, al is het eindproduct een stuk conventioneler dan zijn voorgaande films. Het uitstekende acteerspel van Emma Stone en Jesse Plemons zorgt voor een zeer humoristische rit, al schuilt er ook een onheilspellend laagje onder al het gebakkelei.
- The Seed of the Sacred Fig/Dane-ye Anjir-e Ma’abed (M. Rasoulof – Fr/D/Ir)
Met gevaar voor eigen leven vervlocht Mohammed Rasoulof feit met fictie in deze politieke thriller die zich afspeelt ten tijde van de opstanden in Teheran in 2022. Het leven van een Iraans gezin verandert drastisch wanneer hun vader, die net gepromoveerd werd tot onderzoeksrechter, zijn dienstwapen verliest en al snel zijn vrouw en dochters hiervan verdenkt. Het verhaal en de daaraan verbonden realiteit zijn op zijn zachtst gezegd huiveringwekkend. De voorzichtig opgebouwde sfeer en de steeds luider wordende protesten in de achtergrond zorgen mee voor een beklijvende kijkervaring.
- Left-Handed Girl/Zuopiezi Nuhai (S. Tsou – Usa/Tw/Fr/Uk)
Dit kleine familiedrama, volledig gefilmd met iPhones, volgt het leven van de vijfjarige I-Jing die samen met haar oudere zus en moeder van het platteland terug naar Taipei verhuist. Terug in de grootstad en onder het nauwlettend oog van alle medebewoners worden de drie generaties elk geconfronteerd met wat van hen verwacht wordt en wie ze zelf wensen te zijn. Left-Handed Girl heeft duidelijke vingerafdrukken van Sean Baker, die mee het scenario schreef en de film ook monteerde, maar is bovenal een vertederend en kleurrijk portret van drie vrouwen die worstelen met het keurslijf waarin ze zich bevinden.
- Train Dreams (C. Bentley – Usa)
Het is jammer dat dit poëtisch en meditatief drama bij ons alleen op streaming beschikbaar werd gemaakt, want de prachtige cinematografie verdient het alleszins om op een groot scherm bewonderd te worden. De film vertelt vanuit de derde persoon het leven van houthakker Robert Grainier die zowel leed als liefde ervaart, emoties die op meesterlijke wijze door Joel Edgerton op de kijker worden overgedragen.
- Sing Sing (G. Kwedar – Usa)
Sing Sing houdt een pleidooi voor de kracht van kunst, zowel in het narratief als in vervaardiging. Een cast bestaande uit een mengeling van professionele acteurs en ex-gevangenen brengt het fictieve verhaal van Divine G die dankzij zijn participatie aan het theatergezelschap van de gevangenis zijn weg naar het leven daarbuiten opnieuw vindt. Een ontroerend en hartverwarmend drama, dat tegelijk ook een spiegel voor het Amerikaanse gevangenensysteem houdt.
- Sorry, Baby (E. Victor – Usa/Es/Fr)
Sorry, Baby toont op een ingetogen manier hoe slechts een paar grensoverschrijdende minuten een langdurig effect kunnen hebben. Deze debuutfilm van Eva Victor, die ook het hoofdpersonage vertolkt, is luchtiger en grappiger dan je zou verwachten en net daardoor ook een stuk ingrijpender.
- The Brutalist (B. Corbet – Usa/Uk/Can)
Een van de – met recht en reden – meest besproken films van het afgelopen jaar. Het episch historisch drama over de fictieve Joods-Hongaarse architect en Holocaustoverlever László Tóth is een visueel meesterwerk dat even vernuftig als de architectuur die het in beeld brengt, de verschillende thematische lagen met elkaar verbindt.
- Sinners (R. Coogler – Usa)
Een horrormusical over twee criminele tweelingbroers die geconfronteerd worden met de duivel in de gedaante van vampiers, stond niet meteen op mijn bingokaart voor 2025. De prent belooft echter een originele ervaring en is alleen al voor die ene transcendentale scène de moeite waard om je aan de lange speelduur te wagen.
- One Battle After Another (P.T. Anderson – Usa)
Ondanks het (zwart-)komische gehalte van deze actiefilm bevat dit drama over een ex-revolutionair die onverwacht terug in het verzet wordt gegooid toch ook best wat politieke diepgang. Dankzij de voortreffelijke cinematografie, het stergehalte van Leonardo DiCaprio en een onvergetelijke performance van Sean Penn groeide de film terecht uit tot een algemene crowdpleaser.