Regisseur Derek Cianfrance, die altijd al een grote affiniteit heeft gehad met somber gestemde onderwerpen, is zowel tot het beste (Blue Valentine) als tot het ergste (The Light Between Oceans) in staat. Met Roofman, zijn eerste film in negen jaar, slaat de cineast een onverwachte weg in, maar bereikt daarmee het absolute dieptepunt uit z’n carrière.
Cianfrance baseerde Roofman, dat speelt in het Amerika van de late jaren negentienhonderdnegentig, op een waargebeurd verhaal dat bijna te absurd is om te geloven. Channing Tatum kruipt in de huid van een gewezen militair die zich uit financiële noodzaak op een leven in de criminaliteit stort. Uitgerust met een scherp observatievermogen berooft de man tientallen filialen van de beroemde fastfoodketen McDonald’s door steevast via het dak naar binnen te glippen, wat hem niet alleen de bijnaam “Roofman” oplevert, maar de protagonist verrassend genoeg bombardeert tot een ware volksheld. Wanneer de sympathieke boef echter bij de kraag wordt gevat, weigert hij zich bij z’n lot neer te leggen en neemt de benen. Zodoende slaagt de gescheiden vader erin om onder de radar te blijven en zich gedurende ettelijke maanden schuil te houden in een speelgoedwinkel, waar hij een van de medewerkers – een alleenstaande moeder, vertolkt door Kirsten Dunst – in het vizier krijgt.
Hoe vindingrijk de echte Jeffrey Manchester a.k.a. Roofman destijds ook was om zijn straf te ontlopen, de film zelf is dat allerminst en werkt voor geen meter. Cianfrance verheerlijkt de overvallen niet, noch wijst hij met de beschuldigende vinger. De maker van The Place Beyond The Pines tracht zo het publiek niet enkel aan het lachen te brengen, maar een mix van verschillende genres (satire, misdaad, romantiek, feelgoodfilm) samen te voegen, al wordt het alleen pijnlijk duidelijk dat de cineast zich daarvoor in de grootste bochten moet wringen.
Roofman – dat mede werd geschreven door Kirt Gunn – lijkt vooral te zijn opgezet om een zo breed mogelijk publiek te paaien. Blijkbaar voelen veel toeschouwers zich hierdoor aangesproken, want de film wordt over de landsgrenzen heen op handen gedragen, of men zwicht massaal voor de charmes en de uitstraling van Channing Tatum die op de felgele poster van Roofman wordt afgebeeld met een zwembandje om zijn middel en een
reuzegrote teddybeer. De Amerikaanse acteur dankt veel van z’n faam aan de populaire Magic Mike-films en viel naar verluidt ruim dertig kilo af voor deze nieuwe rol. Alles in acht genomen brengt hij het er niet zo slecht vanaf, maar zijn komisch talent kan zeker nog worden bijgeschaafd – om nog maar te zwijgen van sommige randpersonages (Peter Dinklage en Ben Mendelsohn voorop), die worden herleid tot wandelende karikaturen. Dat het allemaal voorspelbaar is, hoefde niet eens een echt struikelblok te zijn, het is het gebrek aan enige vorm van creativiteit dat deze tenenkrommend slechte film de doodsteek geeft.
