Goliarda Sapienza was een Italiaanse schrijfster en actrice met een behoorlijk bewogen leven dat haar zelfs in de gevangenis deed belanden (wegens het uit geldnood verkopen van gestolen juwelen). Het is op de periode vlak na die gebeurtenis – en via flashbacks ook op die gebeurtenis – dat Fuori zich focust, een moment dat de aanleiding zal vormen tot memoires die Sapienza schreef over haar opsluiting en de mensen die ze daar leerde kennen. De weinig bekende cineast Mario Martone veroverde met de film een plaatsje in de officiële competitie van Cannes, al is het moeilijk te zien waar die eer dan wel aan verdiend was nadat je doorheen de bijna twee uur durende oefening in overbodigheid zit die deze prent je voorschotelt.
Valeria Golino (een degelijke actrice met een lang en stevig palmares en vorig jaar nog heel goed in een bijrol in Pablo Larraíns schromelijk onderschatte Maria) geeft gestalte aan Sapienza, maar de actrice krijgt niet echt veel om mee te werken, daarvoor is het scenario te banaal en te langdradig. We zien haar vooral in discussie en gesprek met een van de vrouwen met wie ze tijd achter tralies doorbracht (Matilda De Angelis), een kruimeldievegge die nu ook politiek activiste is (alles speelt tegen de achtergrond van linkse onrust en acties in het Italië van 1980) en met wie ze een hartstochtelijke haat-liefde verhouding heeft (“Ik wil haar nooit meer zien” kermt ze luidop in een taxi in een moment dat typerend is voor de nadrukkelijk dramatische stijl van de hele film).
Fuori banaal noemen is nog te veel eer … zoals Robert Daniels op RogerEbert.com als een van de eersten schreef na het zien van de film in Cannes, vraag je je af wat in godsnaam de bedoeling kan geweest zijn achter het maken van dit onding. De film werkt niet als portret van een figuur, heeft niks boeiends te zeggen over de relatie tussen de beide vrouwen, komt niet verder dan brave prentjes plaatsen bij oervervelende gesprekken en is zo lelijk gefotografeerd dat de meest generische Netflix-serie er een monument van visuele creativiteit bij lijkt.
Moeilijk te zeggen wat het meest op de zenuwen werkt in Fuori: het oeverloze en nietszeggende gepalaver dat in beeld gezet is zonder enig gevoel voor enscenering, de dikdoenerige dialogen over politiek en gender, of de werkelijk ondraaglijke momenten waarin we gewoon kijken naar Golino die op de tonen van slechte klagerige popmuziek afwisselend dromerig of gekweld om zich heen kijkt.
Absoluut te mijden.
