Anno 2018 staat Frankrijk in rep en roer. In de hoofdstad trekken duizenden mensen de straat op om hun stem te laten horen voor betere openbare diensten, alsook een vuist te maken tegen de stijgende brandstofprijzen en het economisch hervormingsplan van de overheid. Vervolgens wordt de politie massaal ingezet om de woelige menigte in het gareel te houden en de heersende chaos te bedwingen.
Hiervoor maakten de agenten meermaals gebruik van rubberen kogels om de gemoederen te bedaren, waardoor verschillende protestanten levensgevaarlijk gewond raakten. Regisseur Dominik Moll, de man achter het met zes Césars bekroonde La Nuit du 12 en de vernuftige thriller Harry, un ami qui vous veut du bien, grijpt deze gebeurtenissen aan om één fictief incident onder de loep te nemen.
Hij vertrekt vanuit het gegeven van een jonge student die tijdens een van de Gele hesjes-manifestaties in de klappen deelt en door een afgevuurd projectiel van een groepje agenten in burger blijvende hersenschade oploopt. De aangifte komt terecht bij Stéphanie Bertrand, een inspecteur bij de IGPN (de interne zaken van de Franse politie), waarna de vrouw zich als een pitbull in de zaak vastbijt en de agenten die hun boekje te buiten gingen aan de tand voelt.
Dominik Moll, die zijn filmstudies destijds begon in New York, maar voltooide aan de IDHEC, verklaarde in een interview dat het gezichtspunt van waaruit het verhaal wordt verteld uiteraard een grote invloed uitoefent op de manier waarop het script (dat de cineast schreef in samenwerking met zijn vaste co-scenarist Gilles Marchand) zich ontwikkelt, maar tevens effect heeft op hoe je sommige dingen in beeld brengt en bepalend is voor de montage. In Dossier 137, dat is genoemd naar een van de meer dan tweehonderd onderzoeken aangaande politiegeweld die werden gevoerd door het Franse parket, volgen we alles door de ogen van de strijdvaardige Bertrand.
De Franse steractrice Léa Drucker geeft op indrukwekkende wijze gestalte aan deze onderzoekster die het toonbeeld is van vastberadenheid maar worstelt met een persoonlijk dilemma. Drucker – die alomtegenwoordig is en onlangs nog te zien was in het emotioneel bewogen ziekenhuisdrama L’intérêt d’Adam – vond het naar eigen zeggen heel herkenbaar hoe haar personage gevangen zit in een vastgeroest systeem dat is verziekt door corruptie.
Moll van zijn kant hoopt dan weer dat Dossier 137 meer begrip kan teweegbrengen voor het leed van de slachtoffers die naar zijn aanvoelen nauwelijks worden gehoord. De filmmaker ging grondig te werk en verrichtte heel wat research om zich in dit gevoelige onderwerp te verdiepen. De prent heeft niet het streefdoel om het genre van de dossierthriller heruit te vinden, maar bouwt voort op de traditie van de politiek geladen films uit de jaren ‘70, in de trend van Costa-Gravas.
De bijna documentaire-achtige stijl en de precisie waarvan Dossier 137 getuigt, vertaalt zich overigens ook in de mise-en-scène van de film, waarbij de camera van DOP Patrick Ghiringhelli welhaast alleen oog lijkt te hebben voor de essentie. Dit genereert de nodige spanning en resulteert in een vakkundig gemaakte, objectieve procedurefilm die niet geheel vlekkeloos is, maar door Dominik Moll strak in de hand wordt gehouden en zich nooit schuldig maakt aan enige vorm van sensatie.
