End Of The Road is zo Albion als een festival kan worden, met een terrein verstopt tussen de bomen op het Engelse platteland, een flinke scheut folk en cider erbij, en regen. Veel regen.
Donderdag 28 augustus :: Motieven in alle soorten zwart
Het weer zal dus kwakkelen, dat wisten we gelukkig op voorhad. Maar wij zijn aangekomen, op donderdagnamiddag schijnt de zon nog en we zijn blij om weer tussen die bende maffe Britten te staan – zoals alleen Britten maf kunnen zijn, op z’n Kevin Ayers en Vashti Bunyan. En natuurlijk gaan wij frieten halen nadat de tent is opgesteld – we blijven wel Belgen. Maar EOTR vult een gat in de Belgische festivalcultuur nu Dour full electronic gaat en Pukkelpop vooral die pop vooruitschuift. Qua sfeer zoekt het festival het deep in the woods, ook iets wat vooral in het volgebouwde Vlaanderen geen evidentie meer is: zoek in onze thuisregio maar eens een plek waar je rond de mainstage enkel kilometers velden ziet. Dit festival heeft het plattelands hippiesfeertje van het folkie Engeland van de jaren ’60-70 bewaard. Die drie samen – Britse gekke plattelandsvibe – zorgen voor een magische ervaring en een prachtige programmatie. Die focust op indierock en -folk, waarbij ook groepen uit het middensegment (en zal indierock dat niet altijd blijven?) de kans krijgen om te headlinen en zichzelf te overstijgen.
Youth Lagoon is het eerste concert dat wij halen. Een beetje jammer eigenlijk dat deze droompopper op het hoofdpodium moet staan op de eerste avond. Zeker omdat het toch even stil is geweest rond deze millennial hipsterartiest wiens hoogdagen al even achter ons liggen. Het is wel héél makkelijk naar voren lopen bij het begin van het concert. En toch doet de dunne stem van Trevor Powers ons iets, zo hier met zicht op de velden. Het is een mooie tijdscapsule naar een periode van onschuld zo’n vijftien jaar terug die we toen misschien niet helemaal naar waarde hebben geschat. Maar uiteindelijk zijn het de stukken die iets meer uithalen, op gitaar of in gekke geluidjes, die helpen om de set te stutten voor dit te klein trio op dit te groot podium tijdens dit ondankbaar moment. Recht naar het hart shoegazend had deze band een plek in een tent op de dag van DIIV verdiend. “17”, uit dat magische The Year Of Hibernation, een song over het universele pubergevoel dat iedereen plezier aan het maken is behalve jij, zorgt richting einde onverwacht voor een intiem hoogtepunt. Een laatste geluidsmuur wint finaal dan toch nog wat zieltjes.
Iedereen staat hier deze avond voor het hoofdpodium (The Woods) toch vooral voor Sharon van Etten. Van Etten en haar band openen met “Live Forever” en een batterij synths. Horen we daar een statement nu het donker gevallen is en de eighties hun kraaien uitsturen? Zij mag hier voor de eerste keer een festival headlinen en pakt het moment met beide handen – “want vrouwen kunnen ook festivals headlinen” voegt ze er fijntjes aan toe. Tien jaar na het monumentale Are We There mag dat inderdaad wel eens. En EOTR zal bij de eerste zijn om die kans te geven, dat is de charme van dit festival. Enkele jaren geleden zagen wij Angel Olsen zo ook eens een overrompelende set spelen. Van Etten haalt alles uit de kans om hier een grote show van te maken: zowel kleren als podium zijn wel heel gothic. Het oudere “Comeback Kid” klinkt bijna EBM. De bas krijgt overal een hoofdrol. Van Etten en haar band roepen een heel eigen wereld op met motieven in alle soorten zwart. En het werkt, in die mate dat gitaarsongs als “Anything” licht uit de toon vallen. Al zetten een razend “Serpents” en ”Idiot Box” dat wel recht. Deze vrouw kan nog rocken.
Het is een teken om richting einde de oude doos open te trekken, maar she did it her way. “Every Time The Sun Comes Up” wordt in een opgefokte versie enthousiast onthaald. “Tarifa” brengt Van Etten in de herwerkte Twin Peaks-versie en in Lynchiaans paars licht. “Seventeen” draagt de zangeres op aan een 17-jarige (uiteraard) met blauw haar die ze net voor de show ontmoet had. De hit brengt Van Etten met anthemachtige allures, “I Wish I Knew” is dan weer klein en intiem. En zo worden wij alsnog nostalgisch en lijkt de wereld even een beetje oké. Enige puntje van kritiek: je hoort soms dat de stem van Van Etten er al een hele tour op heeft zitten, maar dat is een detail. Dit was een indrukwekkende show van iemand die dit grote podium kreeg en er stevig haar combats op plantte.
