Pijn en leed klinken door op Lonnie Holleys zesde plaat, een buitengewone spirituele trip met omwegen langs freejazz, ambient, soul en funk.
Oh Me Oh My. Weer een geleefde dag. Het is een nederig antwoord als je het lot kent van de vrouw die het uitsprak. Institutioneel racisme, een alcoholverslaafde echtgenoot en intense armoede waren haar dagelijkse deel.
Ook de zoon van die vrouw – een kind met zesentwintig broers en zussen – was een hard leven beschoren. Voordat zijn beeldende kunst in The Met en het Smithsonian American Art Museum werd vertoond en lang voordat hij op zijn 62ste zijn geprezen debuut MITH uitbracht, was er voor Lonnie Holley enkel trauma.
Waar te beginnen? Als baby werd Lonnie afgestaan aan een burleske danseres die hem borstvoeding kon geven. Enkele jaren later belandde hij in een whiskystokerij – de danseres had hem verruild voor een fles drank. Lonnie woonde enkele jaren in bij de eigenaars van de stokerij, tot de vrouw stierf. Dagenlang zat hij alleen thuis met het lijk. Kort daarna werd Lonnie aangereden door een auto en belandde hij in een wekenlange coma. Enzovoort.
Het is op dat verleden dat Holley terugblikt en waarop hij met deze zesde langspeler antwoorden bijeenraapt. Oh Me Oh My is een spirituele trip met omwegen langs freejazz, ambient, soul, funk, Nick Cave, Kraftwerk en Midori Takada. Holley zoekt de diepte op met geïmproviseerde teksten, terwijl producer Jacknife (bekend van zijn werk met U2, Modest Mouse, Taylor Swift, The Cure en R.E.M.) hem instrumentele aanknopingspunten toewerpt. Gastartiesten als Moor Mother, Sharon Van Etten en Bon Iver leggen accenten, schudden op, lichten bij.
Vroeg hoogtepunt op deze ambitieuze plaat is “I Am A Part Of The Wonder”. Trompet, koebel en drum wentelen om en rond elkaar in een beweeglijke grondtoon. Bovenop de melodie lopen Holleys eeltige woordenstroom en een schitterende spoken word van Moor Mother. De titeltrack, waarin Michael Stipe (R.E.M.) de backings verzorgt, zou niet misstaan op een plaat als Ghosteen. “Earth Will Be There” – met opnieuw een vlijmscherpe Moor Mother – is weer een heel ander beest. Het begint met aardedonkere noten, maar ontwikkelt zich gaandeweg tot aanstekelijke funk.
Nog een snipper uit Holleys traumatische jeugd. Op zijn elfde werd hij ondergebracht in The Alabama Industrial School for Negro Children – beter bekend als Mount Meigs. Een slavenkamp voor zwarte kinderen, zo werd de jeugdinrichting genoemd. Lonnie en vele anderen werden er misbruikt, uitgehongerd en zonder loon tewerkgesteld. In “Mount Meigs” zwellen de herinneringen aan en spatten ze uiteen op een muur van drums en blazers: ‘I’m 71 years old and I still think of the days / The days and days and days and more days / On top of the days”
Op de tweede kant schuift Holley meer meditatieve songs naar voren. Het Afrikaans van de Malinese Rokia Koné kringelt lijdzaam op uit “If We Get Lost They Will Find Us” – een sinterend treurlied om drie, vier keer na elkaar te beluisteren. Op “I Can’t Hush” kijkt Holley naar de sterren en keert hij inwaarts. “Why why why did they keep it al locked up within their brains?”, vraagt hij zich af over zijn moeder en grootmoeder. In zijn stem klinken woede en onbegrip maar ook vastberadenheid: ”I can’t hush! / I can’t hush / I’m the little baby that was born that cannot hush”
Uiteindelijk vindt hij hoop: ”I know that there are some that is blind / that cannot see / and there are some that cannot hear / but we still can feel and we have emotions” Holley staat oog in oog met een leven dat is opgetrokken uit beproevingen. Luister lang genoeg en je hoort hoe hij zijn vuisten ontspant.
