Nadat met het slecht ontvangen maar nochtans niet helemaal onaardige The Flash onherroepelijk het doek viel over de vorige incarnatie van het Dark Comics universum van Warner Bros. (laten we maar zeggen het Zack Snyder tijdperk), nam James Gunn – de man achter Marvels Guardian of the Galaxy films – de fakkel over. Beginnend met Superman (enkel The Batman die buiten het officiële DCU valt, wordt met rust gelaten) werd er voorzien in een nieuwe start die ook andere figuren opnieuw moet aanbrengen.
Nu, voor de in blauw-rood gehulde held is er niet veel nieuws onder de zon. Sinds zijn ontstaan in de jaren negentiendertig trad hij aan in talloze media en in alle mogelijke vormen, inclusief de succesvolle reeks verfilmingen startend met die van Richard Donner in 1978 en de beide nieuwe incarnaties die hem ook in team lieten werken – een idee dat al dateert uit de comics – met helden uit dezelfde stal. Nog maar eens een vervelling is dus nauwelijks opmerkelijk, al zijn de verwachtingen wel hooggespannen: Gunn tekende met de originele Guardians zowaar voor de beste film uit het hele MCU en bovendien is het DCU broodnodig toe aan een herbronning, iets waar ook de Marvel-tegenhanger niet aan ontsnapte de voorbije jaren.
Enter James Gunn dus en het moet gezegd, die slaagt er tenminste in om met iets fris op de proppen te komen. Deze Superman bevat een soort groteske en cartooneske grandeur die bij momenten aanstekelijk is en die bovendien erg aanleunt bij de wereld van het stripverhaal die uiteindelijk aan de basis van dit hele genre ligt. Er zitten beelden in dit nieuwe avontuur van ‘de man van staal’ die zo gelicht zouden kunnen zijn uit een comic-plaat en dat is een pak interessanter dan de zoveelste variant op meer van hetzelfde (zoals onlangs nog het erbarmelijke Thunderbolts*). Ja, het is allemaal een beetje onnozel en absurd maar uiteindelijk is het hele superheldengenre dat en is het geen slecht idee om dat ook te omarmen. Je verwacht af en toe net niet dat er tekstballonnetjes zullen verschijnen, maar die kleurrijke chaos is precies wat van de film eindelijk nog eens verteerbaar vertier maakt. Dat die veranderde toon dan ook nog eens gepaard gaat met dan toch minstens een paar grote visuele momenten, valt uiteraard alleen maar toe te juichen. Soms hebben we het gevoel te zitten kijken naar een tot leven gekomen kleurboek en dat is bedoeld als een compliment.
Plotgewijs is het ook allemaal heel licht van toon, mede dankzij een geweldige Nicholas Hoult die aartsrivaal Lex Luthor neerzet als een verwend kind. Verder heeft de intrige weinig om het lijf, al zit ze wel vol verwijzingen naar de huidige politieke situatie in de wereld en krijgt de held zelfs af te rekenen met een online haatcampagne.
Het is daarom zeker niet al goud wat blinkt. Gunn is nog altijd een regisseur die totaal geen kaas gegeten heeft van het ensceneren van actie, maar wanneer hij zo’n middelmatig gevecht dan plots doorspekt met een enkel beeld waar je cinematografische smaakpapillen helemaal van wakker worden, dan zijn we bereid veel te vergeven.
Superman is misschien niet de film die het superheldengenre zal redden, maar het is lang geleden dat dit soort prent nog eens het bekijken waard was.
