Na The Lost Daughter en Aftersun is er met Hot Milk een nieuwe film in het genre van ongelukkige Britten die in een land met proportioneel meer zon geconfronteerd worden met hun problematische familiebanden. Maar waar de eerste twee films gekenmerkt werden door nuance en fijngevoeligheid, waadt Hot Milk zich onnodig in complexiteit waardoor het drama aan mysterie en herkenbaarheid inboet.
De vijfentwintigjarige Sofia (Emma Mackey) trekt samen met haar moeder Rose (Fiona Shaw) naar de Spaanse kust zodat die laatste daar een nieuwe, eerder experimentele, behandeling voor haar ongedefinieerde bottenaandoening kan starten in de hoop ooit terug te kunnen lopen. Terwijl haar moeder kinesitherapie volgt en in gesprek gaat met de behandelende arts, trekt Sofia erop uit om zo ook even te ontsnappen aan de grillen van haar immobiele moeder. Op een dag ontmoet ze de ondoorgrondelijke maar innemende Ingrid (Vicky Kriebs), die haar mee op sleeptouw neemt en tot wie ze zich aangetrokken voelt.
Het drama, dat gebaseerd is op de gelijknamige roman van Deborah Levy, focust zich vooral op de gecompliceerde moeder-dochterrelatie en de invloed van de langdurige ziekte op zowel hun onderlinge connectie als hun gedrag tegenover anderen. Ondanks het feit dat het duidelijk is dat Sofia en Rose om elkaar geven, tonen Sofia’s reacties en sporadische (kinderlijke) uitbarstingen hoe ze worstelt met de rol waarin ze geduwd wordt.  Â
Op zich is de premisse van een dochter die ten onder gaat aan de zorg die ze haar veeleisende moeder moet bieden niet oninteressant, maar het narratief wil verder gaan dan het onderzoeken van de psychologische tol en wederzijdse beïnvloeding. Maar door het toevoegen van (iets of wat geforceerd) mysterie, zowel in de verhaallijn van Ingrid als die van Rose, wordt het als kijker net moeilijker om je te verhouden tegenover de gebeurtenissen. Bovendien komen de dialogen met momenten onnatuurlijk over wat de inleving belemmert en waardoor de personages niet voldoende vorm krijgen. Vaak is de stilte dan ook veel krachtiger en slaagt in het bijzonder Emma Mackey erin om aan de hand van blikken en gelaatsuitdrukkingen veel meer aan de tekst toe te voegen.
Als een ui onthult de plot stukje bij beetje meer over de achtergrond van de personages. Door een gebrek aan opbouw sijpelt die informatie niet mooi binnen, maar lijken zaken ineens tot ontploffing te komen. Hierdoor is er bijgevolg ook weinig spanning, terwijl onderhuids borrelen net een veel sterkere impact zou kunnen hebben. Visueel mag de film dan nog bekoren, het tempo en de eerder oninteressante en onuitgewerkte personages maken van Hot Milk een nietszeggend drama dat hier en daar een andere film evoceert, maar zelf niet aan de kracht van deze referenties kan tippen.
