Met Jeunes Mères gingen de broers Luc en Jean-Pierre Dardenne op het filmfestival van Cannes op jacht naar een derde Gouden Palm, met in het totaal nu al tienmaal een film die kon meedingen in de competitie op hun palmares. Wat opvalt is dat al die jaren na Rosetta en L’Enfant de Dardennes nog steeds werk van dezelfde hoge kwaliteit afleveren. Daar zat in de loop der tijd al eens af en toe een relatieve tegenvaller tussen, maar wie Jeunes Mères ziet, kan niet anders dan vaststellen dat er nog altijd weinig of geen cineasten zijn in dit land die humanistische en sociaalkritische cinema kunnen maken op deze hoogstaande manier.
De verhaallijn – of eerder lijnen – van Jeunes Mères volgt vijf jonge meisjes die verblijven in een centrum voor tieners die ongewenst zwanger raakten, het kind behielden, maar nog moeten beslissen of ze zelf voor de opvoeding zullen instaan of afstaan voor adoptie als oplossing kiezen. Dat klinkt als de insteek voor een docu, maar dit is een van die films die bij uitstek aantoont hoe zinloos dat soort labels is: een film die beelden zou gebruikt hebben gedraaid in het echte centrum zou daarom niet meer aanspraak kunnen maken op een waarheidsclaim, aangezien de emoties in Jeunes Mères dermate rauw en puur zijn, dat je als kijker er jezelf soms moet aan herinneren dat dit een representatie is van de werkelijkheid en geen werkelijkheid.
En nochtans zijn we van bij de opening eerst en vooral in handen van rasechte filmmakers en niet van chroniqueurs van realisme. Met de camera zeer dicht op het personage, zien we een meisje bellen over een gemiste afspraak aan een bushalte, waarna door het kader langzamerhand te verbreden, we op puur visuele manier meer informatie krijgen over wat er precies aan de hand is. Een constructie dus, en dat is de hele film, want het scenario werd geschreven in vijf miniplots, al zijn die dan gebaseerd op verhalen van echte bewoonsters of voormalige bewoonsters van het centrum.
Naast de dwingende mise-en-scène, zijn er ook de bijna miraculeuze vertolkingen die de Dardennes ontlokken aan hun jonge cast. De actrices werden gekozen op basis van een casting-oproep en tests, en het mag duidelijk zijn dat de makers erin geslaagd zijn een onwaarschijnlijke groep talent bij elkaar te krijgen. Weinig jonge vertolksters zouden in staat zijn om de veeleisende emotionele gelaagdheid die hier verwacht wordt op overtuigende manier neer te zetten, laat staan dat te doen zonder goedkoop sentimenteel te worden. Jeunes Mères is dan ook een heuse krachttoer op alle vlak en de beste film van het regieduo sinds het ondertussen alweer meer dan een decennium oude Deux Jours, Une Nuit.
