De enola-filmrecensenten lichten de komende dagen elk hun tien favoriete titels van 2025 toe en op 31 december krijgt u de samengestelde top 10 van de hele filmredactie. (Om in aanmerking te komen voor deze rangschikking moet een film gedurende het afgelopen jaar een Belgische release hebben gekregen in de bioscoopzalen of via VOD/streaming. Titels van op festivals die pas volgend jaar verschijnen, werden dus niet opgenomen in de lijstjes en verhuizen naar 2026.)
- Sentimental Value/Affeksjonsverdi (J. Trier – Nw/D/Dk/Fr/Se/Tr/Uk)
Renate Reinsve veroverde opnieuw de bioscopen met haar indrukwekkende rol als de dochter van een egocentrische filmmaker, overtuigend gespeeld door Stellan Skarsgård. Na The Worst Person In The World levert regisseur Joachim Trier opnieuw een hartverscheurende film af, deze keer zonder romantisch koppel in de hoofdrol, maar met een gezin verscheurd door intergenerationeel trauma en depressie. Sentimental Value combineert op meesterlijke wijze dramatiek, een non-lineaire verhaallijn en meta-elementen, waarmee de film reflecteert hoe emoties, relaties en herinneringen werken in het echte leven.
- Heldin (P. Biondina – Ch/D)
Actrice Leonie Benesch, vorig jaar ook op mijn lijstje met Das Lehrerzimmer, zet opnieuw een sterke en authentieke vertolking neer, nu als verpleegkundige tijdens een avondshift. De immersieve film volgt haar op de voet, terwijl haar werk steeds zwaarder en intenser wordt. De camera beweegt alsof ze realtime meeloopt op de chirurgische afdeling, en Benesch maakt elke emotie voelbaar – van compassie tot uitputting – zodat de opluchting wanneer de shift eindigt ook bij de kijker binnenkomt. Met Heldin trekt Volpe luid en duidelijk aan de alarmbel om het eminente tekort aan zorgpersoneel tegen te gaan.
- Jeunes mères (JP. & L. Dardenne – Bel/Fr)
Dat de gebroeders Dardenne weten hoe ze de sombere realiteiten van onze samenleving treffend in beeld moeten brengen, wisten we al langer. Toch weten ze opnieuw te verrassen met Jeunes mères, een film over tienermeisjes in een opvangtehuis voor jonge moeders. Elk met hun eigen verhaal zetten vijf actrices een realistisch en ontroerend beeld neer van de worstelingen en complexe gevoelens die jong moederschap met zich meebrengt. In tegenstelling tot eerdere films van de broers, die vaak op een of twee personages focussen, biedt deze veelheid aan achtergronden, emotionele werelden en keuzes van de personages een bredere, empathische blik op de thematiek – alles samenvallend in een harmonieus geheel.
- Bird (A. Arnold – Usa/Uk/Fr/D)
Bird toont de grauwe realiteit van de twaalfjarige Bailey, die met haar vader en broer in een kraakpand in het Engelse Kent woont. Geplaagd door haar ruwe leefomstandigheden, haar nakende puberteit en emotioneel afwezige ouders, rakelt ze een bijzondere vriendschap op met de mysterieuze Stranger, die al snel haar beschermengel – of beschermvogel – wordt. In Bird verweeft Andrea Arnold sociaal realisme met fantasie, en in combinatie met haar karakteristieke stijl ontstaat zo een indringende stedelijke fabel.
- Sorry, Baby (E. Victor – Usa/Es/Fr)
In haar schrijf- en regiedebuut levert Eva Victor een donkere komedie over de nasleep van seksueel geweld. Literatuurprofessor Agnes, gespeeld door Victor zelf, worstelt met depressieve episodes na een traumatische ervaring met een docent tijdens haar studententijd. Ondanks haar eigen succes als professor lukt het haar niet om de gebeurtenis uit haar verleden van zich af te schudden. Sorry, Baby is vlijmscherp geschreven, sterk geacteerd en onderscheidt zich doordat het niet de gebeurtenis zelf centraal stelt, zoals veel #MeToo-drama’s, maar juist de moeilijke jaren erna onderzoekt.
- The Outrun (N. Fingscheidt – Uk/D)
Op de vlucht voor haar destructieve leven in Londen keert de jonge Rona, gespeeld door Saoirse Ronan, terug naar haar ouders op de uitgestrekte Orkney Eilanden. The Outrun is een vindingrijke vertelling over verslaving en herstel, de impact van de juiste omgeving op het juiste moment en het terugvinden van een verloren pad. De sfeervolle cinematografie en innemende verhaallijn leveren een mooie kijkervaring op.
- The Voice Of Hind Rajab/Sawt Hind Rajab (K. Ben Hania – Usa/Uk/Fr/Tn/I/Sa/Cy)
The Voice Of Hind Rajab is een film die letterlijk de lucht uit je longen slaat. Een film die even actueel als aangrijpend is, en vooral op exact het juiste moment in onze zalen verscheen. Kaouther Ben Hania laat zien hoe medewerkers van de Rode Halve Maan hemel en aarde proberen te verzetten om een zesjarig meisje te redden uit een auto die beschoten wordt door het Israëlische leger. Spijtig genoeg beperkt de film zich niet tot het waargebeurde verhaal van Hind alleen, maar schetst het de harde realiteit waarmee duizenden Palestijnse kinderen dagelijks worden geconfronteerd. De ruwe cinematografie en eenvoudige opzet van het verhaal worden ruimschoots goedgemaakt door de urgentie van de film, en versterken alleen maar het beklijvende gevoel waarmee je de zaal verlaat.
- Nosferatu (R. Eggers – Usa)
Na de zoveelste verfilming van Bram Stokers Dracula waagde ook Robbert Eggers zich aan het gotische verhaal. Nosferatu hult het scherm in een duistere, koude en ziekelijke sfeer, versterkt door schaduwrijke, gotische decors waarbij Eggers zich spiegelt aan de horrorfilms uit de jaren 1920. Het is duidelijk dat de regisseur, meester in het opbouwen van spanning en onheil, geen entertainende remake wilde maken van een horrorverhaal dat door de jaren heen vaak werd geromantiseerd. In plaats daarvan levert hij een moderne herinterpretatie van de obsessieve, angstaanjagende Graaf Orlok. En of hij daarin slaagde!
- A Complete Unknown (J. Mangold – Usa)
De leukste kijkervaring van het jaar is ongetwijfeld de Bob Dylan-biopic die niet enkel de bioscopen, maar ook de radio’s enkele maanden van 2025 overnam. Timothée Chalamet en Monica Barbaro vertolken niet alleen de legendarische folksterren Dylan en Joan Baez, ze voeren ook zelf de muzikale intermezzo’s uit. A Complete Unknown is een nostalgische reis naar de folk scene van de jaren ‘60, versterkt door de sterke performances, een zalige soundtrack en personagegedreven vertelstijl die het verhaal zowel intiem als meeslepend maken.
- Queer (L. Guadagnino – Usa/I)
Met Queer maakt Luca Guadagnino opnieuw een unieke en onvoorspelbare film. Van een cruisende Daniel Craig in 1950’s Mexico, een stomende gay romance tot een geestverruimende Yagé-trip diep in het Amazonewoud. Met een vleug surrealisme, een killer soundtrack en schandaleuze seksscènes verkent de film queer-identiteit, verlangen en menselijke obsessie op een meeslepende, maar vooral emotioneel en zintuiglijk intense manier.