Met Samia: Little Dreamer brengt de Duitse regisseur Yasemin Şamdereli (Almanya – Willkommen in Deutschland) het waargebeurde verhaal van de Somalische atlete Samia Yusuf Omar naar het grote scherm. Deze Duits-Italiaans-Belgische coproductie schetst zowel een confronterend actueel portret van migratie als een intiem relaas van een meisje met een droom.
Geboren in een verscheurd Somalië anno 1991, ontdekt Samia al vroeg haar passie voor hardlopen in de straten van Mogadishu. Door haar onbreekbare wil en de steun van haar gezin, kan ze op 17-jarige leeftijd deelnemen aan de Olympische Spelen. Tegen een achtergrond van politieke onrust toont Samia de impact van een onderdrukkende samenleving op de dromen van een jong meisje. De camera volgt haar, eerst op blote voeten door stoffige straten, later op de piste van de Olympische Spelen in Peking. In de rol van de volwassen Samia geeft Ilham Mohamed Osman gestalte aan een jonge vrouw die ondanks alles blijft rennen, doorheen Mogadishu, doorheen verlies, doorheen wanhoop. Riyan Roble speelt de negenjarige Samia en stelt met haar sprankelende energie een scherp contrast met de tumultueuze omgeving. De scènes waarin ze door het zand rent met haar neef Ali (Elmi Rashid Elmi), langs de zee, ogen als momenten van ademruimte, alsof de realiteit haar nog even met rust laat. Ook haar thuis blijft een veilige cocon tegen de problemen van de stad. We zien haar familie, die ondanks de armoede een warme geborgenheid uitstraalt en een echt thuisgevoel oproept.
Visueel staat niet het oorlogsdecor van het land centraal, maar panoramische, soms poëtische beelden van Mogadishu: zandstranden, zonlicht en een opvallende warmte binnen de sloppenwijken van de stad. Het is duidelijk dat de film niet kiest voor een dramatische aanpak met als doel te shockeren, maar eerder voor een brave focus op het hoofdpersonage. De dreiging van terreur is voelbaar en escaleert naarmate de film vordert, maar blijft vooral als een schaduw op de achtergrond aanwezig. Zo blijft het narratief op afstand van de politieke realiteit waaruit Samia’s lot is voortgekomen. In plaats van die context aan te grijpen voor scherpe kritiek, kiest Samdereli voor een benadering die eerder naïef optimistisch blijft en die het thema hoop hoog in het vaandel draagt. Haar keuze verzacht de impact van Samia’s tragische traject waardoor de film zijn potentieel voor confrontatie en complexiteit gedeeltelijk laat liggen.
Samia opent in medias res: een jonge vrouw in Libië, onderweg met andere vluchtelingen, zonder uitleg of context, enkel een haarband en een krantenknipsel vormen haar identiteit. Via doordachte flashbacks ontvouwt zich stukje bij beetje het relaas van wie deze 21-jarige vrouw is en waarom ze met mensensmokkelaars Europa wil binnenraken. Het scenario, geïnspireerd op Giuseppe Catozzella’s roman Don’t Tell Me You’re Afraid, kiest niet voor de shockfactor, maar voor een zachte, gestage opbouw. Wat begint als de droom van een kind dat de snelste renner ter wereld wilt worden, eindigt als een stille aanklacht tegen een maatschappij die talent laat verdrinken. De haarband die ze met zich meedraagt, ogenschijnlijk banaal, groeit uit tot een visuele leidraad, een herinnering aan haar familie en een teken van volharding. 
Pas als de aftiteling nadert, verschijnen archiefbeelden van de echte Samia, met haar wit-oranje Nike haarband, op de Olympische Spelen van 2008. Gedurende de hele film werd haar fictieve zelf tot leven gebracht, maar het besef dat dit meisje echt bestond, zorgt voor een noodzakelijke harde confrontatie met de werkelijkheid. Yasemin Şamdereli maakt met Samia een ingetogen, maar indringende biopic die de realiteit laat zien van hoe dromen onderweg kunnen sterven. En hoe belangrijk het is om ze te blijven vertellen.
