Thunderbolts*

Black Widow uit 2021 was zeker niet de slechtste film uit de Marvel-stal, maar aangezien de eponieme heldin ondertussen werd afgevoerd (al weet je uiteraard nooit in het MCU) is het haar doortastende zuster Yelena, gespeeld door Florence Pugh, die in deze opvolger het voortouw mag nemen. De asterisk in de titel verwijst naar het feit dat het Avengersteam “niet beschikbaar” is, meteen ook een referentie naar de nakende nieuwe cyclus rond Marvels meest populaire product.

De plot? “De freudiaanse versie van The Avengers nemen het op tegen een manisch-depressieve slechterik uit wiens onderbewustzijn ze al ouwehoerend proberen te ontsnappen.” En neen, dat is geen grap. Thunderbolts* opent met Yelena (Pugh) die zich even stierlijk verveelt als het publiek tijdens recente MCU-worpen als The Marvels en Eternals en een laatste missie aanneemt vooraleer de moordtuigen aan de haak te hangen. Ze wordt verraden en opgezet tegen een aantal andere huurmoordenaars, waarna de groep een team vormt samen met de wat bizarre eenzaat die op onverklaarbare wijze eveneens betrokken raakte bij de zaak.

We hebben het hier niet meteen over “premium” personages, en de tijd dat het publiek enthousiasme toonde voor zelfs de meest obscure naam uit het comic-materiaal, ligt ver achter ons. Het vakblad Variety vatte dat goed samen door te stellen dat “het geluid dat u hoort bij het lezen van dit stuk niet dat van de hype-machine van weleer [is], wel dat van de bodem van het vat die leeg geschraapt wordt.” Dat de dialogen ons dat feit ook voortdurend in herinnering brengen – als grapje uiteraard – hoefde niet echt. Het meest absurde is echter dat deze Thunderbolts psychoanalyse denken te moeten inzetten om niet alleen doorheen hun eigen trauma’s te werken, maar ook blijkbaar als wapen in de finale strijd. Er wordt door iedereen huilerig gedaan over allerlei naars dat in het leven gebeurde en … wel, dat is het dan zo ook wel ongeveer. Nooit gedacht een MCU-film te zullen zien waarin de helden met zalvende praat naar een oplossing voor de dreiging op zoek gaan. Het resultaat is niet bepaald fraai.

Hoe zwak het allemaal wel is, blijkt bijvoorbeeld uit een enkel moment waarin je even denkt “hier zit echt wat in.” De Winter Soldier duikt plots in de actie op, al rijdend op een motor, in een scène die zo gelicht lijkt uit het recente Bollywood-spektakel Jawan. Maar in plaats van zoals daar voluit te gaan voor maximaal effect, blijft alles bij een tamme uitwerking die het idee helemaal om zeep helpt. Dát is het verschil tussen opgeblazen bombast die wél visueel gedurfd en geïnspireerd is en de luie  conventionaliteit van het MCU.