Open Wide, de derde van Inhaler, voelt zich vast thuis in een platenkast die al Being Funny In A Foreign Language van The 1975, Harry Styles’ Harry’s House en een luchtigere Sam Fender huisvest. Het feit dat de hele albumlading zo vlot te dekken valt, is tegelijk een zegen en vloek. Herkenbaar, aanstekelijk, feel good materiaal? Zeker. Maar ook: een beetje veel van wat al een pak langer in onze collectie huist.
“Eddie in the Darkness” opent de debatten met een fijn pianootje dat uitmondt in stadionrock van het meest draaglijke soort. Puike opbouw, geen sprake van in het duister tasten: de vraag is niet of Inhaler klaar is voor de grote podia, maar of die stadions wel klaar zijn voor hén. Het hupse “Billy (Yeah Yeah Yeah)” dwingt verder tot meekelen – what’s in a name?
Met het synthintrootje van titeltrack “Your House” dachten we even op 2000s pop à la Goldfrapps “Ooh La La”, of – God beware ons – “Madness” van Muse af te stevenen, maar de bestemming bleek meer in de richting van Harry Styles’ recentere versie van glamrock te liggen. Dat glitterwolkje blijft, zoals het microplastics betaamt, over de hele plaat plakken. Producer Kid Harpoon stond namelijk ook achter de knoppen voor Harry’s House, en griste daar het een en het ander uit het interieur om Inhalers smoel mee op te smukken. ’t Is een propere jongen, Open Wide daardoor een uiterst slick album. Smooth synths, een gospelkoortje, extra portie yeah yeah yeahs, iemand?
Desondanks voelt dit huisje best vrij en ongedwongen aan. De mannen hebben zich hoorbaar geamuseerd met het scala aan snufjes dat de studio en producer hun voor de voeten wierpen. Ze hoefden daarom natuurlijk niet allemaal op elk nummer te belanden. Het leeuwendeel van de nummers wordt op die manier inwisselbaar – jammer, want een “X-Ray” bijvoorbeeld refereert (tekstueel zelfs letterlijk) op een niet onaangename manier naar Fiction Factory’s 80’s hit “(Feels Like) Heaven”, maar plakt op deze opgepoetste plaat wat glansloos tussen de rest.
Van de dertien tracks zou er niet een misstaan op de aftiteling van een coming-of-agefilm, met “Again” op kop. “It’s life, it’s heavy/Tears at your sleeve sometimes/It’s gold, it’s glory/After the battle lines” klinkt minstens even zoet als die bijhorende bak popcorn, en zou achteraf vast nog langer in je achterhoofd blijven hangen dan het onvermijdelijke handjevol ontsnapte kruimeltjes in je kleren.
Open Wide werd een zonsondergangsplaatje met een hoog eind-goed-al-goedgehalte dat best aangenaam in je oor blaast, maar waarop Inhaler nooit écht naar adem doet happen. Minder franjes, meer pit, en we staan met wijdopen armen klaar voor de vierde.
Inhaler staat op 9 mei in de Lotto Arena in Antwerpen.
