Maarten Devoldere en zijn bende flikken het hem weer. Warhausalbum nummer vier, en nog steeds komt er geen sleet op de formule. De Liefde, tanend en oplaaiend zoals de Liefde doet, spant op Karaoke Moon als vanouds Cupido’s boog ondraaglijk strak op.
De zon straalt weer, de postbode heeft een liefdesbrief gebracht en in de opener “Where The Real Names Are” bezingt Devoldere zijn nieuwe liefde. Ook al schreef hij dit album grotendeels thuis en in de studio, toch klinkt Devoldere steeds meer als een Italiaan, temperament en amoureuze hitte incluis. Twee jaar geleden zat de zanger nog diep in de put, de door de zon gekuste Icarus was in zee gestort. Hij had klappen gekregen van het leven – al dan niet zelf opgezochte klappen – maar hij heeft ze doorstaan en de vrijpostige jongeling is nu een man geworden: “It takes a man to love you, baby.”
Je zou denken dat een man op zo’n moment tot inzicht komt, maar een oude vos verleert zijn streken niet en ook op Karaoke Moon (goede titel trouwens) ontbreekt het drama niet, au contraire. Wat omhoog gaat, moet onvermijdelijk ook weer neergaan, zowel de grote liefde als de lichaamsdelen in het plagerig dubbelzinnige “What Goes Up”. Holderdebolderliefde draagt nu eenmaal gevaren in zich en Devoldere telt meer lagen dan een ajuin: hoe dieper je pelt, hoe meer de tranen zullen opwellen. In “Emely” blijkt de man die in de opener “no dirty tricks” belooft toch zijn woorden terug te willen nemen: “cause Emely, you wanted me to take turns, I just wanted you to go my way”. Altijd weer dat wegduwen en aanhalen. De cirkel blijkt toch weer rond te zijn en we zijn opnieuw bij af.
Het geluidspalet is grotendeels vertrouwd. Devolderes fluisterende Sprechgesang gecounterd door fluisterhijgende vrouwenstemmen – zelfs die van Sylvie Kreusch op “What Goes Up”. De bijdrage van vaste producer en bandmaat Jasper Maekelbergh valt niet te ontkennen of te minimaliseren. Strijkers larderen het menu, de bas ploetert voort en handclaps roepen ons aan deze rijkelijk gevulde dis – u kent het ondertussen. Het klinkt ook nu weer als een in warme Technicolortinten gedrenkte Hollywoodfilm uit de gouden dagen. Maar er zijn ook nieuwigheden. “Hands Of A Clock” is haast western en er zitten her en der toefjes elektronica verstopt, zoals in de coda van “What Goes Up” – was Morricone ook geen Italiaan? Traditioneel op een Warhausalbum is er ook nu weer een muzikaal intermezzo. “Jacky N.” ademt de sfeer van grote zalen in een door zonlicht doorboord palazzo waarin de pianotoetsen neervallen op het ritme van de glazen muiltjes van de weglopende geliefde, een spoor van tranen en het ruisen van haar kleed achterlatend.
Maar routine krijgt geen kans op Karaoke Moon: ook nu weer strooit Devoldere kwistig maar quasi achteloos met zinssneden, waarvan de ene al even grappig als de andere intens is. Hij weet het van zichzelf, maar is slim genoeg om de plaat in eigenspot te drenken: “I’m eloquent – but not that eloquent. I can say something about your tits and your ass”. Het vraagt weliswaar een man te zijn om de liefde te kennen, maar volwassenheid wordt overschat. Devoldere is en blijft een Peter Pan die kussen uitdeelt als vingerhoedjes, een smooth operator, zoals in het naar de heupwiegende Sade lonkende “No Surprise”. Een vuilbek ook, die de erotiserende kracht van woorden maar al te goed kent en uitbuit, zonder zichzelf te sparen.
Karaoke Moon is nét iets minder intens dan Ha Ha Heartbreak, maar bulkt zoals altijd van de kwaliteit. Maarten Devoldere is misschien niet de makkelijkste mens, maar hij maakt verdomd mooie muziek.
