Wat als Aphex Twin een geschoolde pianist was geweest? Dorian Dumont geeft voor de tweede maal een mogelijk antwoord op deze hypothetische vraag.
Oorspronkelijk volgde de uit Toulouse afkomstige pianist Dorian Dumont een klassieke opleiding, maar al snel richtte hij zich meer op jazz en geïmproviseerde muziek. Een interesse die hem uiteindelijk in Brussel bracht, waar hij afstudeerde aan het Koninklijk Conservatorium. Hoewel hij sindsdien actief is in allerlei muziekprojecten is hij vooral bekend via het kwartet ECHT dat met z’n futuristische jazz een van de exponenten is van de levendige Brusselse muziekscene.
In 2021 bracht hij APHEXions uit, waarop hij nummers van de Britse elektronicapionier Aphex Twin naar solo piano vertaalde. Aphex Twin – oftewel Richard D. James voor de vrienden en de burgerlijke stand – behoeft als vernieuwer binnen de elektronische muziek natuurlijk geen introductie meer. Vooral in de jaren ‘90 bracht hij een aantal albums uit die een onmiskenbare invloed uitgeoefend hebben, niet alleen op de elektronische muziek maar via kruisbestuivingen tot in de rock toe (vraag maar aan Radiohead). Toch is het niet zo verwonderlijk dat Dumont net naar de muziek van Richard D. James grijpt, aangezien niet alleen de ambientplaten van Brian Eno, maar ook het werk van moderne klassieke componisten als Steve Reich en Terry Riley tot de invloeden van de Engelsman behoren.
Op To The APhEX doet Dumont dat kunstje nogmaals over. Zeven nummers van Aphex Twin vertaalt hij hier naar piano, enkel “Icct Hedral’s Echo” is een nummer dat hij zelf schreef, al past het naadloos in het geheel. Dumont herleidt de nummers tot de essentie, en improviseert daar dan rond. Het resultaat is muziek die tijdloos aanvoelt en meteen duidelijk maakt dat de nummers van Aphex Twin ook in hun pure essentie eenvoudig overeind blijven.
Met “Windowlicker” neemt Dumont een van Aphex Twins bekendste nummers onder handen. Na een rustig en zoekend begin bouwt het nummer langzaam op. Je hoort het origineel erin, hoewel het nummer hier uiteraard veel naakter gebracht wordt, maar toch valt het even goed op dat Dumon er mooi z’n eigen accenten in legt. Het is een onderhuidse spanning waar Dumont bijvoorbeeld op “Icct Hedral” heel erg knap mee speelt.
Af en toe ligt de cover veel dichter bij het origineel. Bij “Avril 14th” is dat natuurlijk niet verbazend, aangezien het origineel op piano gespeeld werd, al was het dan wel een elektronisch aangestuurde piano. Dumont rekt het nummer – het origineel was een dik twee minuten durende bagatelle – uit tot boven de zeven minuten en sleept er subtiele Oosterse accenten in. In de handen van Dumont zweeft de muziek van Aphex Twin het niemandsland tussen modern klassiek en jazz binnen. De bedwelmende sfeer van “IZ-US”, het dromerige “#3 (Rhubarb)”, een stuiterend “180db_[130]”, steeds weer weet de Franse Brusselaar een gevoelige snaar te raken.
Mysterieus, opzwepend, bezwerend, To The APhEX is het allemaal. Het is niet alleen een knap eerbetoon aan de Britse elektro-grootmeester. Los daarvan kan het album – overigens samen met voorganger APHEXions – op zichzelf staan als een werkstuk dat de luisteraar kan betoveren en ontroeren. Een ware tour de force van Dorian Dumont.
