De toekomst is nog steeds nu en morgen zal ze dat ook nog steeds zijn. En Aphex Twin maakt nog steeds muziek van de toekomst, maar dan zoals die klinkt als van gisteren.
Gisteren was het alvast goed, dus waarom nog veranderen? Nu, Aphex Twin kán niet veranderen, want hij is nooit echt iets geweest, behalve een ongrijpbaar Repelsteeltje die verschillende zotskappen kan opzetten en voor geen enkel gat te vangen is, dus het heeft geen zin om je daar vragen bij te stellen. Na het toegankelijke Syro uit 2014 kregen we drie officiële ep’s met afwisselend daarop minimalisme, geprogrammeerde akoestische instrumenten én een zenuwaanval.
Wat ons bij de eerste luisterbeurten van ‘s mans nieuw werk telkens opnieuw bezighoudt: is het verteerbaar of halen we de Rennie boven? Zullen we er in de toekomst – nadat ons aanvankelijke enthousiasme en de nieuwsgierigheid zijn weggeëbd – nog vaak naar teruggrijpen?
En het antwoord is in dit geval ontegensprekelijk: ja. De weemoedige Aphex Twin kan ons immers nog steeds nét iets meer bekoren dan die met de drilboor op onze schedel gericht en in tegenstelling tot de meer van het gestel vragende ‘drilboor’ is dit een hoogst aangename en beluisterbare ep, easy listening bijna. Let wel: ‘bijna’.
“Blackbox Life Recorder 21f” begint gezapig. Synths dalen neer uit een Blade Runner-donkere hemel en simpele drumtics nodigen uit tot hoofdknikken. Langzaam worden er extra’s aan toegevoegd en draaien we de vortex in. Drums in verschillende patronen draaien rond in ruimtelijke breakbeats. Maar toch overheerst vreemd genoeg een gevoel van rust. In het centrum van rondvliegende chaos vond het heelal zijn oorsprong, de Aphex Twin-luisteraar vindt er innerlijke rust en zingeving. “zin2 test5” combineert het ambient-gedeelte van James’ persoonlijkheid met de toegankelijkheid (nu ja) van Syro. Acid en industrial, aantrekken en afstoten, dansen en denken tegelijk.
“in a room7 F760” en “Blackbox Life Recorder 22 [Parallax Mix]” trekken het tempo verder de hoogte in, zonder de vervreemding uit het oog te verliezen – paradoxen als voorgaande zijn toegestaan in een Aphex Twin-universum. Er bestaan internetfora waarop uitgespit wordt welke soort synths en drumcomputers Richard D. James gebruikt om zijn muziek te maken, maar dat soort gearnerden zal ons worst wezen. Sowieso zijn we daar niet slim genoeg voor, ons reptielenbrein registreert en reageert enkel. En het registreert volop blijdschap bij wat het hier te horen krijgt. Bij “In a room” beuken de bassen doordringender dan op de eerste twee nummers en ratelt de koebel als een kudde op een trilplaat, terwijl de “Parallax Mix” de synths van het origineel meer naar de achtergrond dwingen ten voordele van opgevijzelde breakbeats. More is soms wel degelijk more.
Deze ep duurt nog geen kwartier. Vijf jaar hebben we daar op gewacht. Dat deert niet: soms blijft less nog steeds more. Het zijn vijftien indringende minuten waarop we zonder smaakverlies nog lang kunnen ‘sjieken’ – niet in het minst om die titels van buiten te leren.
