Naast het feit dat Sony onder de ‘licencing deal’ met Disney en Marvel studio’s de bijzonder lucratieve Spiderman franchise mocht verderzetten, kan het productiehuis zich ook verheugen in echt nieuw superheldenmateriaal. Na Venom en Venom 2 – Let There be Carnage onzaliger nagedachtenis, werd Morbius door de pandemie noodgedwongen een aantal keer uitgesteld. Uiteindelijk wordt de film nu na het monstersucces van Spiderman: No Way Home, de eerste grote titel die de zalen mag proberen vullen, komende uit het ‘extended’ MCU (Marvel Cinematic Universe, al is dit strikt genomen deel van Sony’s ‘Spiderverse’ dat onderdeel vormt van … ach, laat ook maar).
Nieuwe helden vergen altijd wat meer profilering – de oorspronkelijke Morbius ‘comics’ dateren uit 1971 en zijn veelal vergeten – en dus rekent Sony op het prestige en de bekendheid van hoofdrolspeler Jared Leto om het iets minder bekende bronmateriaal aan de man te brengen. Leto speelt de titulaire Dr. Michael Morbius die bij de start eindelijk een geneesmiddel denkt te hebben gevonden voor de zeldzame ziekte die zijn lichaam teistert. Dat blijkt ook zo te zijn, maar de genezing komt met een hoge prijs en al gauw blijkt hij een ongezonde drang naar bloed te hebben ontwikkeld.
De Amerikaanse criticus Owen Gleiberman die schrijft voor het gezaghebbende vakblad Variety, omschreef Morbius als een soort ‘placeholder film’: een zoethoudertje dat kijkers moet bezighouden tot er weer iets stevigers te zien is (in het MCU betekent dat het nakende, door cultheld Sam – Evil Dead – Raimi geregisseerde Dr. Strange in the Multiverse of Madness). Dat lijkt aanvankelijk toch een ietwat hard oordeel. Morbius bevat elk mogelijk superheldencliché: van de protagonist met identiteitsproblemen tot het balanceren tussen de mensheid helpen of er een gevaar voor zijn en de nemesis die het donkere spiegelbeeld is van de antiheld, maar dankzij een charismatische vertolking van Jared Leto wordt er aanvankelijk behoorlijk wat potentieel opgebouwd. Dat is … tot de eerste onbegrijpelijke actiescène opduikt.
Terwijl zelfs in een film als Spiderman: No Way Home het idee begint vorm te krijgen dat de steeds meer opgeklopte chaos best wat kan worden ingetoomd en regisseurs lijken te beseffen dat alles verder kapotmonteren niet de weg is om door te zetten, is cineast Daniel Espinosa blijkbaar van oordeel dat de visuele brij niet ondoorgrondelijk genoeg kan zijn. Er valt werkelijk kop noch staart te krijgen aan de vele momenten van horror en geweld. Om de kijker toch een béétje te laten snappen wat er aan de hand is, krijgen we dan maar vertraagde flitsen die nog meest lijken op afgedankte effecten uit The Matrix.
Dat is eigenlijk jammer, want de rest van de film wordt redelijk goed in de hand gehouden, speelt met de vampierenmythologie en verwijzingen naar M. Night Shyamalaans sterke proto-superheldenprent Unbreakable en drijft op een toon die inzake het ‘comic book’ gehalte eerder aanleunt bij Sam Raimi’s Darkman dan bij de recente Marvel-vehikels. Dat wordt evenwel allemaal overboord gezet zodra de effecten en de vreselijke actie de zaak overnemen en dit een potentieel duistere horrorstripadaptatie wordt, die helaas ten onder gaat aan de vereisten van de moderne ‘blockbuster’.
