Een trailer die voorbijglijdt op de tonen van Un Autre Monde van de nu vergeten Franse rocksensatie Téléphone, het is iets wat de aandacht trekt, al gaat de interesse al snel liggen wanneer je vervolgens de namen Olivier Nakache en Éric Toledano op het scherm ziet verschijnen. Het Franse duo dat zichzelf de internationale bekendheid in katapulteerde – inclusief een Amerikaanse remake – met het zwaar overroepen kassucces Intouchables, grossiert immers in goedkoop sentiment, dito humor en vooral uiterst matige cinematografische kwaliteiten, allemaal stellingen die helaas evenzeer van toepassing zijn op deze Juste une Illusion.
Hun nieuwste worp is een komedie over opgroeien in het Frankrijk van 1985. De jaren tachtig zijn – mede dankzij Stranger Things – weer helemaal terug (al begint de immer aanwezige nostalgische trend zo langzamerhand over te hellen naar het volgende decennium dat klaarstaat voor recyclage) en Juste une Illusion wentelt zich met alle plezier in dat gevoel. Net als in latere seizoenen van Stranger Things is de nostalgie hier vaak wat gemakzuchtig: evidente referenties (Pac-Man, zucht), passende posters (van George Michael tot Boy George) die de kamermuren sieren, en eindeloos gebruik op de soundtrack van nummers uit de betreffende periode. Daar is niks mis mee als set design, wel als je de personages heel zelfbewust telkens maar weer de blik laat glijden over al die duidelijke verwijzingen. Het is tevergeefs wachten op een toch iets diepgaander sfeerschepping.
Spilfiguur in dit met foute kledij, foute kapsels en even foute snorren gevulde avontuur, is de twaalfjarige Vincent, zoon van een gezin met kibbelende ouders en een weinig sympathieke broer met wie hij noodgedwongen een kamer moet delen. Een coming-of-age dus, maar dan gevuld met tragikomische observaties, flauwe grapjes (hoeveel keer zijn we verondersteld ons te bescheuren van het lachen bij het woord rukken), zwakke esthetiek en tussendoor ook nog een pak kleffe momenten: de monoloog van de moeder over het verlaten van Algerije is zo slecht dat je enkel plaatsvervangende schaamte voelt. Iemand zou kunnen opwerpen dat dat net de bedoeling is, dat het een verhaal is dat illustreert hoe we het verleden bijkleuren en invullen, maar als dat inderdaad de insteek is, dan is de uitvoering ervan wel heel erg zwak.
Even vaag is de visuele partituur: Juste une Illusion heeft de bewuste bedoeling er uit te zien als een serie uit Club Dorothée (u kan zo ongeveer afmeten of u het doelpubliek bent
voor dit alles of net niet, aan de hand van het antwoord op de vraag of die titel u iets zegt of niet). Helaas is het hele opzet vooral even lui als het soort televisie uit vervlogen jaren. Dit is cinema als bewegend prentjesboek, zonder ambitie, zonder creativiteit. Nakache en Toledano gaan dermate op in de knipogen en binnenpretjes waar ze hun beelden mee volstouwen, dat ze vergeten ook effectief een film op te zetten rond alle gretig rondgestrooide herkenningspunten.
