Nog maar twee films heeft Audrey Diwan als cineaste op haar actief, maar met L’Événement kaapte ze wel meteen de Gouden Leeuw weg op het jongste festival van Venetië (naast ook de FIPRESCI prijs).
Van bij de eerste beelden is duidelijk waarom: het oudere ‘academy ratio’ formaat – met verhouding 1:37 en dus geen ‘widescreen’ – schept een claustrofobisch kader waarin drie jonge twintigsters elkaars lichaam opmaken om op stap te gaan. De hele film lang zal Diwan diezelfde dwingend intieme relatie tussen beeld en lichaam aanhouden en op die manier een visceraal universum scheppen waarin de fysieke aspecten van het verhaal op indringende cinematografische wijze op de kijker worden overgebracht.
De plot waaraan dit alles is opgehangen, is gebaseerd op de autobiografische gelijknamige roman van de Franse schrijfster Annie Ernaux en verhaalt hoe Anne – een veelbelovende literatuurstudente – in de vroege jaren negentienzestig na haar eerste seksuele contact zwanger wordt en probeert een abortus te bewerkstelligen – een praktijk die tot in de late jaren zeventig illegaal was in Frankrijk en gesanctioneerd werd met lange gevangenisstraffen.
Met een camera die haar uiterst dicht op de huid zit, volgt de film Anne terwijl ze eerst zelf op allerlei manieren probeert haar zwangerschap te onderbreken, tot uiteindelijk een voormalige lotgenote haar in contact brengt met een vrouw die op – min of meer – verantwoorde wijze haar kan helpen. Gedurende die steeds wanhopiger zoektocht, blijven lichaam en intimiteit even sterk aanwezig als in de openingsscène: Diwan dwingt ons als het ware de verbintenis aan te gaan met de jonge vrouw (een ijzersterke vertolking van de jonge actrice Anamaria Vartalomei) en het intens fysieke element mee te ondergaan. Dat gaat van extase tot diepe pijn, schaamte, angst en afkeer. Elke lichamelijke emotie wordt in L’Événement vertaald naar het beeld en het is precies dat aspect dat van dit alles veel meer maakt dan gewoon een ‘probleemfilm’. Dankzij de uitgekiende visuele strategie die een algemeen sobere aanpak combineert met tactiliteit en een haptische dimensie, is de betrokkenheid tussen kijker en onderwerp vele malen groter dan wat klassiek drama had kunnen bewerkstelligen. Dat wordt extra benadrukt door veel ‘shots’ die enkel Anna in focus houden, terwijl de omgeving een wat vage wereld is die los lijkt te staan van haar lichaam en geest. Het is een voortreffelijke filmische benadering die L’Événement ook meteen op grote hoogte tilt.
Zonder twijfel is dit de beste film over abortus sinds Claude Chabrol in 1988 met Isabelle Huppert Une Affaire de Femmes draaide over een zogenaamde ‘engeltjesmaakster’ die onder de guillotine zou sterven omwille van haar ‘diensten’ aan andere vrouwen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het verschil is dat die prent het institutionele karakter behandelde van illegale abortus en dat Audrey Diwan met L’Événement datzelfde omderwerp gebruikt voor een film over een individuele traumatische ervaring waar ook de kijker deelgenoot van wordt.
