En plots hoorde ze rechts zo goed als niets meer. Ze stond er mee op, en werd wakker in een andere wereld. Nu de aanvaarding min of meer is gekomen, maakte Celsa Maxwell ondanks haar beperking een prachtplaat. Eentje die je met beide oren kunt omarmen.
‘Schrijven over muziek is als dansen over architectuur’, was het devies waarmee Frank Zappa destijds alle muziekjournalistiek van tafel veegde. Dat was waar, natuurlijk, maar ook juist de essentie. Dansen over architectuur is net de kunst. Maar toch blijft de vraag hangen. Hoe schrijf je over In The Mythical Land Of Sound, bijvoorbeeld? Hoe leg je uit hoe een knuffel voelt? Hoe verklaar je dat een zucht meer doet dan een akkoord? Schieten woorden niet altijd tekort als je een gevoel wil uitdrukken?
In The Mythical Land Of Sound vraagt dat we het toch gewoon proberen. De gemakkelijkste referentie is Mazzy Star. Net als het droompop/shoegazegroepje van begin jaren negentig vat Celsa Crabbe – want zo heet ze echt – haar songs onder een stolp van lijzige zang, drums en bassen die op hun eentje later slowcore zullen uitvinden, iets onwerelds dat ongetwijfeld op aarde is gebracht door Cocteau Twins, maar hier nog meer geperfectioneerd. En dat is heel wat.
Het is diezelfde onthechte manier van zingen die Crabbe deelt met Hope Sandoval. Ze zucht, ze smacht, ze kreunt, en het klinkt allemaal alsof ze doelloos wat voor zich uitstaart. En toch is het net die afstand die zorgt dat de titeltrack onder je huid kruipt, dat ze je vanaf de opener – niet toevallig “Listen” genaamd – dwingt te luisteren.
Er is geen actie. Wat beweegt in Maxwells wereld doet dat kleverig, en wat roert doet dat in slow motion. Orgeltoetsen hangen nog vast aan de vorige als ze alweer weggestorven zijn. Gitaaraanslagen komen op het ritme van iemand die aarzelend zoekt wat de juiste woorden zijn. Het is een zoekende manier van bestaan, waar slechts zelden een zekerheid doorbreekt. “Skin”, bijvoorbeeld, met zijn meeslepende zanglijn het meest heldere nummer van deze wazige plaat; voor één keer hebben we onze leesbril niet nodig.
Als In The Mythical Land Of Sound zo goed werkt, dan is dat voor minstens vijftig procent te danken aan die stem, een instrument dat tegelijk meewarig, troostend als warm kan klinken. De manier waarop Maxwell in “It’s All Happening” het refrein induikt geeft vlinders, “Magical Mystery Baby” is opnieuw zo’n zeldzaam moment waarop ze het voorplan durft nemen. Dan zingt ze voor één keer door in plaats van te prevelen.
In “Bleeding” klinkt ze dan weer steviger, met veel nineties-echo, maar zelfs als de akoestische gitaar harder werkt, blijft ze akoestisch, en dat is wat telt. Op wat echo na is deze plaat wars van effecten of trucs. De essentie is simpel en die is: songs. Celsa Maxwell heeft negen nummers geschreven die aan de ribben blijven kleven.
“Listen, I got something to say”, zijn de eerste woorden die Maxwell op deze plaat zingt. Het is u geraden.
In The Mythical Land Of Sound is te bestellen via inthemythicallandofsound@gmail.com
