Sam De Nef :: Lonely Day, Crowded Year

Sam De Nef levert met zijn debuutplaat Lonely Day, Crowded Year een voldragen en persoonlijk album af. De verwachtingen inlossen, heet zoiets.

De Nef heeft op amper 22-jarige leeftijd zijn sporen al nagelaten in het Belgische muzieklandschap. Met de indiegroep Danny Blue and the Old Socks stond hij in de finales van de Rock Rally én van de Nieuwe Lichting, maar het is vooral sinds hij tijdens de eerste lockdown in maart solo kwam zingen in de radioshow van buurvrouw Linde Merckpoel dat zijn ster aan een steile opmars begon. Nadien volgden in opdracht van Studio Brussel eigenzinnige versies van Vlaamse klassiekers, en op voorspraak van Tamino kreeg hij een platencontract voor zijn debuut. Zo rechtlijnig kan een verhaal zijn.

En verhalen zijn wat Sam De Nef ons hier op zijn eerste album serveert. Zo begint “Starlit Waters” loom als een episode uit het leven van een highway man om zich gaandeweg samen met de cadans van de muziek op te richten.

Hij schreef de luisterliedjes eveneens in dat bizarre voorjaar van 2020 – maar dat vreemde tijdsgewricht laat zich niet horen. Wel krijgen we hier zeven voldragen staaltjes van klassieke songsmederij. Onthecht van externe invloeden, zijn ze haast als ‘tijdloos’ te klasseren, maar tegelijk loert daar het risico: wie uit de tijd wil stappen dreigt soms te vallen tussen de plooien die de grote barden van weleer in de muziekgeschiedenis gestreken hebben. De eerste gitaarnoten van “Untitled” nemen gelukkig alle twijfel weg: je voelt meteen dat je goed zit voor een ritje langs klassieke folk in de traditie van Cohen, Dylan en andere gelijkgestemde zielen. Net als hen weet De Nef grootse verhalen in elegante berceuses te vatten.

Bedelft hij bij zijn andere groep de minimelodietjes nog onder chaos, lawaai en distortion, dan plaatst hij ze hier in al hun puurheid rauw voor het voetlicht. Haast fluisterend lepelt de zanger ze in je oor, waar ze door de intimiteit van enkel een gitaar en een stem alle ruimte krijgen om te resoneren. Less is wel degelijk more.

Zo schuilt er een grote poëtische zeggenschap in hoogtepunt “Requiem for a Dreamer” waarin De Nef samen met Camille Camille (ook al een finaliste van de Nieuwe Lichting) een dromer ten grave draagt aan de hand van intiem vervlochten zanglijnen. “Won’t you lay down my beaten heart from the start”, klinkt het kwetsbaar in “Jewelled Singer” en “Nightsong” is een prachtig slotakkoord: warm en artistiek, zonder gekunsteld te worden.

Met een speeltijd van slechts drieëntwintig minuten bevat Lonely Day, Crowded Year geen seconde te veel en op geen enkel moment zakt de boel in. Het album is in een zucht voorbij – maar dan wel zo’n zucht die deugd doet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 13 =