In Lara onderzoekt Jan-Ole Gerster met zijn scherpe lenzen de uitzichtloosheid van een bestaan zonder doel. Een interessant vertrekpunt, waar hij jammer genoeg te snel de zenuwen van blootlegt.
Lara (Corinna Harfouch) viert haar zestigste verjaardag – nu ja, vieren: ze lijkt hem eerder te ondergaan. Ze is net op pensioen, vervreemd van haar (ex-)man en zoon, en heeft geen plannen. De dag slokt en glijdt voort, de ene impulsieve keuze gevolgd door de andere. Lara is een dame op pensioen met weinig contacten, al lijkt ze de contacten die ze wél heeft niet naar waarde te schatten.
Al snel onthult Gerster dat Lara’s zoon niet zomaar een onbekende is: als virtuoze pianist debuteert hij diezelfde avond met een eigen muziekstuk in de concertzaal. Op slag koopt Lara 22 kaartjes, die ze even willekeurig uitdeelt als dat ze de dag lijkt te volgen: langs haar oude muziekschool, haar oude kantoorgebouw, haar ouderlijk huis en in de taxi van een ietwat gekke kennis. Op zoek naar genegenheid, al weert ze die telkens wanneer ze die wel ontvangt, ook weer af.
Gerster presenteert met Lara visueel alleszins een prachtig staaltje werk, al sluipt daar één gevaar in: zijn visuele keuzes lijken niet altijd te stroken met het verhaal dat hij vertelt. De esthetiek waarvoor hij kiest – die vaak rond symmetrische mise-en-scène draait – is vaak zo nadrukkelijk dat je verwacht dat hij net daar de geheimen van Lara prijsgeeft. Dat doet hij niet: in Lara nemen we het verhaal zoals het is en wordt de geschiedenis van personages veelal woordelijk – en daardoor soms overmatig oppervlakkig – opgelepeld. Beeld en inhoud slagen er niet in elkaar te ondersteunen in een wisselwerking die de kijker alert houdt.
Al snel blijkt immers dat Lara doorheen het succes van haar zoon haar eigen bevestiging zoekt, ook al is haar relatie met hem op zijn zachtst gezegd verwaterd. Lara is een vrouw die in haar verloren dromen leeft, alsof haar reële leven zich niet heeft afgespeeld. Wanneer een ex-collega haar vertelt dat ze steeds gepassioneerd overkwam in haar job, onttrekt dat aan haar een monkellachje: ‘Ik was hoegenaamd niet gepassioneerd. Ik beschouwde het louter als een opdracht.’ Op één verre, nooit nagevolgde droom na, lijkt dat te zijn hoe ze haar wereld vormgeeft: als een aaneenschakeling van opdrachten, bedelingen, aankopen.
Dat is een herkenbare en op zijn minst interessante verhaallijn en ook het motief van de concertkaartjes is melancholisch geestig. Ook de acteerprestaties zijn over de gehele lijn geslaagd: met de nodige ironie zonder het doorleefde van dit verhaal te verliezen. Toch blijft er, ondanks enkele geniaal smakelijke scènes, iets in de leemte hangen. Het schoentje van Gerster knelt vooral in de frasering van de vertelling, die zichzelf eigenlijk al snel achterna holt.
Met een uur en half aan schermtijd valt Lara immers bezwaarlijk een lange zit te noemen, en toch durft er enige verveling in te sluipen ondanks het goede verhaal, de knappe beelden en de fijne spelers. Het scenario van Blaz Kutin verklapt immers te snel de geschiedenis van Lara, waardoor hij in herhaling dreigt te vallen – en dit ook vaak doet. Voor een film die grotendeels leunt op goede dialogen, staan of vallen die met het mysterie dat ze al dan niet oproepen. Vanaf de tweede helft van Lara begint te prent daarin aan noodzaak in te boeten. Hoewel enkele scènes aan het einde het tempo weer opdrijven en ook recht naar de emotie van de zaak gaan, voelt dat dan ook niet helemaal verdiend. Jammer.
Lara is al met al een verzameling aan enorm stevige bouwstenen die toch niet ons droomhuis hebben opgetrokken. Wie wil kijken, doe het voor de geestige insteek en het verhaal van Lara Jenkins, ambtenares op rust met een haat voor eigen leven. Maar denk niet te ver vooruit, of de afloop doet je weinig.
