We hebben onze favoriete herfstsoundtrack al gevonden: het debuut van singer-songwriter Lucas Schreel.
Doet Lucas Schreel – een klassieke geschoolde muzikant die al samenwerkte met Jozef Dumoulin, Teun Verbruggen en Mattias Decraene, en ook lid is van Kloothommel – een belletje rinkelen? Wellicht (nog) niet. Nu hij ook het solopad aan het wandelen is, in een zoektocht om simpele songs te creëren, zal daar ongetwijfeld verandering in komen, want We’re never afraid of getting up every morning is zoveel meer dan een oefening geworden.
Bij het verschijnen van debuutsingle “Anifares” passeerden meteen referenties aan Mount Eerie en Low, Schreel werd ook meer dan terecht opgepikt in de playlist van het herboren Duyster.
Het is dan ook behoorlijk zwaarmoedige muziek die verdomd goed in elkaar zit. Daarbovenop hoor je subtiele weerhaakjes en hanteert Schreel een eigen taaltje, duidelijk geïnspireerd op het Japans, maar je krijgt vooral een originele plaat te horen die recht uit het hart komt.
“Irauna” begint met spaarzame gitaren en stemmen die tegelijk speels aandoen en tristesse met zich meedragen. Ook debuutsingle “Anifares”, die de verwachtingen hoog deed oplopen, is ingetogen, sober en melancholisch. Opnieuw is Schreels stem versmolten met de langzaam tokkelende gitaren die de tijd wat trager doen vooruitgaan. Soms zo subtiel en fragiel dat je nét geen speld hoort vallen in de nummers.
Ook tweede single “Lirpa Old Joy” (inclusief prachtige videoclip) mag er zijn en voelt als een warm dekentje om je heen. Nog andere hoogtepunten zijn “Ilu” (wat een mooie, natuurlijke flow) en het prachtige “Juichi”, dat het excentrieke van múm in zich heeft. Opnieuw is zijn stem een instrument op zich dat mooi verweven is met de gitaren en drums van Casper Van De Velde (SCHNTZL, Bombataz). “Juniga” sluit de plaat in schoonheid af met Low-gitaren en een duet met Katinka Samyn.
Dat Schreel al een tijdje actief is in de vrije improvisatie hoor je misschien ook: hij doet zijn goesting en klinkt volkomen eigenzinnig. De titel doet misschien iets anders vermoeden, maar als het van deze plaat afhangt, blijven we maar al te graag wat langer knus in bed liggen tot de middag. Met Schreel heeft de Sentimental-stal van Fenne Kuppens en Kobe Lijnen er weer een pareltje bij.
