Compro Oro with Murat Ertel & Esma Ertel :: Simurg

Werden debuutalbum Transatlantic (2015) en Suburban Exotica (2019) nog gescheiden door vier jaar en het cruciale tussendoortje Bombarda (2017), dan liet Simurg niet lang op zich wachten. Op dit nieuwe album met het Turkse koppel Murat en Esma Ertel, laat Compro Oro de hyperstrakke structuren van de voorganger achterwege en vervangt die door een spontane, maar daarom niet minder kleurrijke flow in een zinderende suite.

Intussen wordt ook duidelijk dat het Gentse kwintet een mooi parcours heeft afgelegd, van een relatief straightforward debuut dat Cal Tjader eerde via Marc Ribot, met vervolgens een uitbreiding van de speelzone naar onder meer Zuid-Amerika en Ethiopië, tot de excentrieke melange van Suburban Exotica. Het was een even zelfzekere als gewaagde plaat, die twang, funk en zelfs herinneringen aan Miami Vice in een stoofpot kwakte. Een plaat die schaamteloos schudde met de heupen en er nog mee weggeraakte ook. Kreeg de band rond vibrafonist Wim Segers op dat album nog gezelschap van Joachim Cooder, dan wordt nu, naast alweer reisbureau Dijf Sanders, ook een Turkse alliantie ingeschakeld.

Gitarist Bart Vervaeck had via Istanbul Ekspres al gespeeld met Murat Ertel, bij de Turkse gemeenschap van Gent ongemeen populair als voorman van BaBa Zula, een collectief dat zijn Anatolische achtergrond zonder enige reserve in de blender gooit met psychedelica, elektronica en meer. Samen met Murat (elektrische saz) en diens partner, zangeres Esma, werd de studio in getrokken met een open vizier en bakken goeie drugs. Of dat is toch hoe Simurg soms klinkt. De band duikt er zonder enige terughoudendheid in weidse psychedelica, met vrij wentelende ritmes en even mysterieus als samenzweerderig klinkende vocals.

Laat je ook niet op het verkeerde been zetten door opener “Ben”, een gruizige variant op een ranzige fuzz-rocker, waarin het wel lijkt alsof Michio Kurihara en Mdou Moctar samen met de band de Turkse bergen in trokken. Funk, rock, seks, uitgelaten kreten, trance en een hete woestijnwind. Vervolgens krijg je een relatief compact, maar grillig parcours, met vrij aanvoelende hoofdstukken, nu en dan onderbroken voor korte ‘interludes’, die in elkaar haken via talloze percussiedetails en bakken psychedelische effecten.

In “Murmur” haal je je meteen de zwoele soundtracks van John Zorn voor de geest, waarin surf, space, lounge en noir moeiteloos in balans gehouden worden. Het zet de toon voor een album dat er in slaagt om country naadloos ook te laten samensmelten met exotische golven. Soms waait er een gure wind door (“Valley Of Extinction”), maar die neigt dan richting Kosmische muziek, of is het slimmer om je gewoonweg te laten meevoeren door de ongrijpbare Anatolische melodieën (“Valley Of Love”). “Valley Of Disbelief” verfraait lichtjes vunzige psychedelische dub met stemmen die vooral veel ontucht beloven, al zijn de erotische fantasieën pas compleet in “Valley Of Ego”. Dat kan ook hineininterpretierung zijn. 

Zodra je beland bent bij de staart van Simurg, met de marimba/percussie-dialoog van “Kaf Mountain”, ben je het kneuterige, steeds meer in zichzelf terug plooiende Vlaanderen helemaal vergeten. Simurg heeft de opvallende kleuren, exotische smaken en intrigerende geuren die zijn voorganger ook bevatten, maar hanteert een andere insteek. Die speelt hier en daar, net als BaBa Zula, met een zekere kitsch-factor, maar bewandelt dat slappe koord met branie en flair. De strakheid van Suburban Exotica werd hier vervangen door een meer associatieve, dromerige insteek. Of jazz, zo je wil. Die vraagt om bereidwilligheid, een meer intuïtieve luisterhouding en open oren, meer niet. Of wie ergens nog een vliegend tapijt heeft liggen …

De band speelt op 25/7 in de Handelsbeurs (Gent).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − 8 =